Rêvons, c'est l'heure...

En nu opnieuw:

2008-06-16T10:43:32+02:00

Komt u maar, mijn deur staat open. Ik ben een nieuwe weg ingeslagen maar het zeventienjarige meisje wil nog steeds niet wijken. Ze heeft dromen en angsten en ze houdt nog steeds van jongens en meisjes die naast de menigte dansen en verlegen glimlachen.

http://lospajarosdedonjacques.wordpress.com

Immer de uwe,

La fille Cé.

Het is gedaan.

2008-06-01T11:20:09+02:00

Liefste lezer, er komt iets nieuws, en gauw en ik gok dat het

http://www.lospajarosdedonjacques.wordpress.com

zal heten. Maar ik ben het niet zeker. Dit is ook de eerste keer dat ik rechtstreeks in dit hok schrijf en het niet eerst opmaak in Word. U ziet het, veranderingen zijn op til. Ik heb uw geduld te lang op de proef gesteld. Maar ik denk dat het hier gedaan is. Twee jaar lief en leed. Schoon toch? Ik zal maar stoppen met schrijven want mijn leven roept. (en de chocoladecake).

Kom hier over een week misschien nog eens kijken en dan zal bovenstaande link waarschijnlijk effectief werken.

Ik groet u warm,

La fille Cé

het lukt weer!

2008-04-29T13:48:05+02:00

wij draaien steeds maar
rollen om veranderen
onszelf totdat het ene

hart het andere verwart
het zachtjes rond haar
vinger windt en spint
tot weer een gloednieuw
avontuur dat draait en
keert en stokt en sneert

wij zoeken weer naar
meer verhaal wij weten
morgen zeker dat er nu
nog twijfel was en dat
de één de ander maar
verzon die lacht die
kijkt die schreeuwt

wij zijn samen één
kameleon

Muze & Held

2008-04-08T12:46:10+02:00

Liefste Lezer,

als u al lang ‘vaste klant’ bent van deze bescheiden webstek, dan zult u de laatste weken, maanden misschien over het tekeningetje gekeken hebben dat u al héél lang rechts bovenaan trots van onder zijn zwarte hoed toespreekt. Misschien hebt u er al eens op geklikt, misschien niet. In elk geval, de mens achter de tekening is een goede vriend van me. Hij schrijft heerlijk eenvoudige doch treffende en ietwat nostalgische poëzie. En zingt die dan begeleid door zijn gitaar.

Het is taboe om virtuele anonimiteit te doorbreken maar ik waag nu toch een poging. Donderdag 24 april 2008 in het Depot in Leuven. Philip Vermeire. Lenny en de Wespen. Twaalf euro. La fille Cé live in het publiek mét West-Vlaams accent. Meer info op http://www.hetdepot.be/index.php?id=72&tx_depot_pi1[uid]=124.

Dit is misschien een magere troost voor wie al wekenlang op een nieuw lapje tekst zat te wachten. Ik verontschuldig me echter niet. De Muze mag nog even bij bovengenoemde held blijven. Op 25 april wil ik haar wel terug. Is dat een deal, Philip?

Warme groeten,

La fille Cé

Marisa

2008-03-12T23:12:30+01:00

zacht verlopen uren als

stappen in haar jonge tred

een kiezeltje verstoort haar

evenbeeld de harmonie onder

haar lichte ogen – ze struikelt

een oude man zwijgt het kind

verstijft zij krabbelt recht vervolgt

de dagen in de pas – wie is ooit

gestorven aan voldoening

oei zegt ze ik was vergeten te

leven stoepranden te kussen

mooie mannen te verbinden

met de jaren in mijn hand

maar zie tussen de stukgelopen

plassen in gebreide idealen, zie

daar wandelt nog steeds marisa

met haar ogen naar de hemel

blind voor kiezels op haar pad

broedvogel

2008-02-28T21:43:58+01:00

straten schreeuwen onleesbare namen

ik zoek vind jou tussen twee bruggen

stop met springen je haar wordt

nat en ik krijg stofjes in mijn ogen

word maar rustig je bloost

van opgewonden wikkel jezelf

in mijn voorbeeld ik zal door je

haren strelen als je dat wil

warmte overgoten dorst

waar blijft je hand die mij

zal voelen koelen ik vergeet

dat ik besta

vul mij

leg me dan nog een keer

te slapen druk de huid onder

mijn ogen vul het bed als

ongenode gast en blijf

zeker tot morgen

het meisje met de mooie naam

2008-02-08T12:34:17+01:00

stiekem lees ik

haar leven in flarden

woorden of combinaties

die daarvoor doorgaan

zinnen die ze welgemikt

naar mensen die niet

mij zijn werpt

ik blader door

haar vrienden kom

mezelf tegen ergens aan de

rand van wel willen

maar niet kunnen – durven

vraag me af wie haar

het liefst is wie zij

bewondert en of ik hen

ontmoet, ooit, wanneer ze

haar maskers kwijtgespeeld

zal zijn aan zoete

verraders, dronken mannen

en mijn onbenul

of we dan in alle stilte –

ik zal dan leren zwijgen –

vingergrote briefjes tussen

veel te grote deuren

zullen schuiven

ik zal aandringen

ze zal kwaad worden

boven slaande woorden

zal haar geheim in

stukken barsten bedeesd

raap ik wat scherven op –

is het alleen mijn schuld dan?

ze vlucht, zegt geen woord meer

wandelt onverstoorbaar

dit gedicht voorbij, aarzelt

kijkt niet om dat doen ze

nooit, mijn helden

Schrijfwedstrijd

2008-01-09T18:58:09+01:00

De wereld cirkelde als een helikopter boven haar hoofd. Hij bleef hangen en alles om haar heen waaide weg. Zij ook bijna maar toch bleef ze staan. Zo was het haar verteld. Ze vroeg zich af in welk verhaal ze nu weer de hoofdrol zou spelen. Ze hoopte dat het iets romantisch was. De kans was klein. Jury’s gaan er prat op romantiek niet te dulden. Ze houden ook niet zo van dure woorden. Dan zei ze beter: jury’s vinden romantiek maar niets.

Iets verder zag ze haar tegenspeler staan. Hij droeg zo’n lange zwarte mantel die alle moderne mannen tegenwoordig dragen. Hij streek zijn haren niet uit zijn ogen toen de wind ze daarheen blies. Dat sprak wel voor hem natuurlijk. Hij wandelde heen en weer. Ze bedacht dat hij zich nu ook moest afvragen wat er zou gebeuren. Bijna wilde ze heel banaal een sigaret opsteken. Ze weerhield zich. Twijfelde. Sigaretten werden altijd geapprecieerd in niet-romantische verhalen. Het smaakte slecht en ze moest een beetje hoesten maar ze hanteerde het witte staafje alsof ze nooit iets anders had gedaan.

De helikopter vloog weg en toen wisten ze beiden dat het spel begonnen was. Er zouden onverwachte dingen gebeuren en langzaam zouden hun karakters vorm krijgen. De kleur van hun ogen zou duidelijk worden alsook hun muzieksmaak, soort schoenen en of ze strenge of milde moeders hadden.

voorschot op de hemel

2007-12-21T11:18:39+01:00

woelen en omdraaien dieper in het deken duiken en steeds weer dat hart dat klopt. ogen sluiten en rustig worden, jezelf afvragen hoe het komt maar steeds weer dat hart dat als een razende te keer gaat. de hele nacht, uren verstrijken tot het rode ochtendlicht door het dakraampje binnensluipt en nog steeds… wilde dromen en venijnige halfslaapjes op de linkerzij of op de buik of rug maar dat hart dat bonkt tegen de muren van het zolderkamertje.

het mag niet. denken het mag niet ik zou hier niet moeten liggen maar ik doe niets verkeerds en hij zeker niet met zijn rustige ademhaling en volslagen onwetendheid van mijn verwardheid. omdat het niet zou mogen hoewel geen enkele aanraking behalve kleine gevechten voor het grote deken in het grote bed de leden zweten en de adem maakt kringetjes boven het deken. zou hij weten voelen dat hij een ongevaarlijke bedreiging maar hij blijft maar slapen en ik naar adem happen.

het huisje uit sprookjesland met elfenlampjes en tafeltjes stoeltjes en houten trappen naar de hoogste sferen met luikjes die opengaan en muziek die de geesten vult en gemoederen tot twee kinderen hun hoofden hun ogen sluiten de melodie doordringt en vult met welgekomen rust en praten boven vanillethee. rook kringelt door de muren en kijken naar de kunstwerken op zijn lichaam de verhalen die mondjesmaat hun schuilplaats verlaten nee ik rook niet ook geen wiet ik drink al koffie da’s al erg genoeg je hebt nog die onschuld zegt hij met zijn blik van jonge honden ken je dit lied nee.

zij kent het wel daar ben ik zeker van en al het andere ook en ze zou hier uren kunnen vertoeven voorschot op de hemel en samen met jou een zwaar bier drinken en genieten en ze zou niet zoveel praten maar je zou dat niet erg vinden. kook met kokosmelk zegt hij en ik zeg dat zou zij heerlijk vinden maar ik niet. kijkt met oerwoudogen onschuldig misschien moet ik haar hier eens uitnodigen verwarmt zijn handen in het haardvuur we hebben zoveel gemeen.

haar nummer laat ik achter op de keukentafel en grap nog zij is één der laatste onbereikbaren.

en ik vertrek schiet in mijn volle kleren de dag trotseren ik blijf in kamerjas glimlacht kijkt hij me na het sneeuwt lacht hij en ik vraag waar en kijk verwonderd ik ga wandelen met de hond uit het asiel zegt hij en kom gauw eens terug ik beloof niets maar wil het wel ik vertrek mijn hart wordt rustig.

Monologue intérieur

2007-12-03T01:03:40+01:00

Ik kijk naar mijn tenen terwijl ik naar het toilet wandel. Ik lees Lucifer van Vondel op het toilet en de engel Raphael zegt: “Het bidden kan een hart van diamantsteen breken”. Even later werp ik wat pijltjes naar het dartbord dat vervaarlijk op mijn matras balanceert. Het lichtblauwe lint heb ik er netjes langs gedrapeerd. Dat moet kunnen, een beetje kakofonie. De rode lichtbol schijnt matjes op de twee “diamanten” en het hartvormige doosje met de iets te grote ring.

Ik zucht wat, kijk over mijn rechterschouder alsof ik iemand verwacht te zien en zet me dan maar aan het schrijven. Jaja, ik schrijf wel veel poëzie de laatste tijd. Poëzie die ik volgens sommigen maar beter niet zo zou noemen. Bescheidenheid mag vals zijn maar zelfrespect niet oprecht. Dat is als eten als je geen honger hebt om de kok niet te beledigen. Lachen omdat dat van je verwacht wordt. Je haren vergeefs gladstrijken. Bij hoog en laag blijven beweren dat je hem niet mist.

Ik heb de hele zak chips naar binnen gewerkt. Hij was eigenlijk niet voor mij alleen bedoeld. We zouden hem samen met de champagne, het rode kaasje en het blauwe lint opeten. Ik zal hier maar niet vermelden dat ik perfect berekend heb hoeveel calorieën ik uit die zak in mijn lichaam opgestapeld heb. Dan beginnen ze weer te zagen over dat ik helemaal niet op mijn lijn moet letten. Nou, ik moet de eerste vrouw die haar lijn verwaarloost nog tegenkomen. Huichelaars! Zo zou Jezus Christus hen genoemd hebben. Althans dat denk ik toch. Ik heb nog steeds een erg hoge dunk van die Christus. Maar ik wijk af.

Ik breng mijn vinger naar mijn mond en besef net op tijd dat ik besloten had mijn nagels niet meer af te bijten. In een fractie van een seconde dringt het tot mij door dat de radiator weer lawaai maakt, of is het de frigo? Ik bedenk er meteen bij dat we veel te weinig stilstaan bij dergelijke banale zaken. Misschien is dat wel goed.

Ik zie dat het uurwerk de tijd genadeloos weergeeft. Ik maak nog een twijfelende beweging met mijn lippen, stoot bijna een leeg glas om en staar nog even naar de poster met een detail uit een Klimt. Mijn schouders ophalen is overbodig maar ik doe het toch. Had ik dat handvat van de waterkoker maar niet gebroken. Leefde ik maar op een roze wolk. Was perfectie maar een nachtmerrie die je kon schoppen als je dat wilde.

En dat het nu maar regent dat het kraakt want ik wil slapen in overvloed.

~ Voor Bart Geers ~

2007-11-23T10:47:30+01:00

waar is de tijd dat hun schoenen nog niet klakten

hun haren nog de geur van gras meedroegen

hoe lang is het geleden dat ze nog van ons wonnen

in atletiek, in voetbal, in grootte en kracht

waar is de tijd dat wij aarde aten en dachten aan

de regenworm, dat kauwgum aan de bomen groeide

de dagen dat wij nog dapper waren en niet logen

als ze vroegen hoe het met ons ging en we gewoonweg

wáren

nu zijn zij slanker, mooier, elegant, de blauwe plekken

prominent afwezig zij voetballen al lang niet meer maar

puzzelen de losse stukken in hun hoofd geruisloos met

de onze, hun schoenen immer galmend door de winterstraat

wij intussen heersers van de wereld, volleerd, voldaan

in één klap groot geworden, voor altijd denkend aan

de tijd waarin zij nog verwarde haren hadden

en wij nog moesten knokken om die eerste plaats

~ Hoe ik dichter werd ~

2007-11-08T21:13:55+01:00

ik mag

niet meer op mijn

nagels bijten

morsen met de

kersenjam

confituur jam

noemen omdat dat

mooier staat in een

gedicht

ik moet mezelf

trotseren spiegels

breken en weer

lijmen met verbeelding

geloven dat ik de

barsten

niet meer zie

rauwe woorden braken

vol trots uitroepen:

dit is poëzie

(en dan mijn trillende

stem verbergen)

~ To be continued as we please ~

2007-10-31T23:35:02+01:00

~~liefste~~, ~~beste~~, hallo

kom je terug wanneer

je haar veroverd hebt?

kan ik dan gewoon weer

slapen in de zetel en

jij met haar in bed?

bij wijze van spreken

wat ik bedoel zeggen

wil ik hoop dat je een

kiertje liet voor later

liever straks of nu of

zelfs meteen

dat ik een tweede keer

mag en deze keer gewoon

normaal en dat ik haar

ontmoet en zeg dat ze

de mooiste naam heeft

en grappig dat dit geen

gedicht is wel verplicht

te lezen voor jou en

stiekem ben ik bang dat

ik nooit meer volle zinnen

zal kunnen schrijven

~ To be continued as we please ~

2007-10-31T23:34:03+01:00

liefste, beste, hallo

kom je terug wanneer

je haar veroverd hebt?

kan ik dan gewoon weer

slapen in de zetel en

jij met haar in bed?

bij wijze van spreken

wat ik bedoel zeggen

wil ik hoop dat je een

kiertje liet voor later

liever straks of nu of

zelfs meteen

dat ik een tweede keer

mag en deze keer gewoon

normaal en dat ik haar

ontmoet en zeg dat ze

de mooiste naam heeft

en grappig dat dit geen

gedicht is wel verplicht

te lezen voor jou en

stiekem ben ik bang dat

ik nooit meer volle zinnen

zal kunnen schrijven

en als ps voor heel de

wereld wil ik sorry zeggen

voor de twijfelaar in mij

ooit zal ik gevonden worden

~ Geschilderd met gesloten ogen ~

2007-10-24T13:49:12+02:00

En dan gaan we weer dromen. Tranen die wel willen maar niet kunnen en woorden die vaak te veel te weinig te banaal ik wilde dat ik anders was. Hoesten omdat spreken veel te saai geworden is jou missen omdat bij jou zijn geen pijn doet en morgen mooier willen worden maar toch dat korte jurkje terugbrengen. Hopen dat de wereld ook bij mij bij jou stopt klopt en dat we dan lachend door dat gaatje kijken dat de hoofden zo vervormt en dat de wereld hard begint te bonzen op die deur van blauw verlangen en roept hier ben ik doe open ik kom misschien nooit meer terug.

Maar ik ben slechts wie ik geweest ben veel te strikt vol metrum holle volle woorden steeds weer woorden die ik braak als zoete broodjes kijk ik doe het weer wanneer zal ik eens zomaar simpel zeggen ik ben ik eet je vindt genade in mijn ogen.

Zondag is de stad van mij.

[Ik ga ook vergeten dat jij bestaat. Verliezen. Eén keer dronken zijn en dan weer helder in jouw ogen kijken. Me afvragen of god ooit nog terugkomt. Vrezen dat ik weke woorden schrijf. En dan een traan verlangen. Nu.]

Ga toch slapen. Voel de vlekken op de muur. Ze zijn niet van mij. Eet nog vlug wat marsepein. Huil maar. Dan komt de grote show en zal ik zomaar weggestemd worden. Vergeet me. Verleer me. Verander me niet. Laat mij mijn tanden poetsen met mijn vingers. Ik zal lijden voor de hond. Ik hoop dat je dat goed doet morgen met je nettoloon. Ik ben niet de poëzie.

~ Angst en co ~

2007-10-06T13:12:50+02:00

toen werd het stil

omdat de woorden

bleven steken tussen

plekken op de muur

tussen veel te grote

dromen onder tranen

bij de natte kleren

die ik droeg toen

jij beloofde nooit

verliefd te worden

en de lichtjes tussen

leugens van je grote

ogen dropen

blijf

smeek jij maar ik

vertrek als in die

tragische sonnetten

meteen bij dageraad

en oh ik kus je nog een keer

als dat geen poëzie is

ik sterf

jij verhuist naar een ver land

~ Voor Haar ~

2007-10-04T23:51:03+02:00

Waarom ik nu met tranen in mijn ogen zit. Waarom ik voor het eerst sinds een eeuwigheid een meisje als grote voorbeeld heb in plaats van een jongen. Voor één keer doet het er niet toe hoe het eruit ziet wat ik schrijf. Want zij schrijft ook zo. Ze mikt de woorden rechtstreeks van haar hoofd op het “papier”. Ik weet dat het een groot geheim was en dat ik het niet mocht weten. Maar ik ben Suzan. Geheimen worden me steevast in de schoot geworpen. Zomaar. Omdat ik het niet verdien en toch ook weer wel. Omdat ik met de kennis die ik heb luchtbellen maak en protserige illusies. Omdat ik lééf van hun verhalen.

Mijn hoofd doet pijn, mijn neus zit verstopt met slijm, mijn hart bloedt en mijn ogen prikken. Ik heb een godenkind gevonden tussen tranen en lachen en veel te eerlijke verhalen van een meisje met talent. Liefste quasi-onbekende, als ik een jongen was zou ik spontaan het mooiste gedicht van de wereld voor je dichten, met krijt op de grond voor je kot schrijven dat ik van je hield en een stukje chocolade aan je opdragen. Maar ik ben een meisje, dus kan ik je enkel platonisch beminnen, torenhoog bewonderen en mezelf tegen wil en dank verplichten je geheim, voor één keer alsjeblieft Suzan, te bewaren bij mezelf.

Voor jou, omdat ik er net nog eentje in de wachtrij voor de prullenbak had staan, een vruchtje van mijn fantasie, een verlegen poging tot poëzie:

Illegaal

verbeelding loopt

de muren op en af

en toe verdwijnt een

woord in mazen van

mijn wetten

hopen loze letters

pogen zonder paspoort

grenzen te passeren

gesmokkeld tussen

witregels en taal om

verzen te verzinnen

ik ploeter wroet

in poëzie maar weet

niet hoe beginnen

(ik ben nog steeds geen jongen maar ik zeg het toch: ik hou van jou!)

~ Triumviraat ~

2007-09-29T16:13:54+02:00

Dat beeld kan zo vertederend zijn. Hij draait zijn grote lichaam in foetushouding, ademt zacht en slaapt als een roosje. Spontaan moet ik glimlachen als dat vredige tafereel het eerste is wat mijn ogen ’s ochtends te zien krijgen. Maar ook klaarwakker is hij mooi. Ik hou van zijn buikje, van zijn afwisselende snorretjes en baardjes, van de geur die hem vergezelt.

Bijwijlen kan ik de manier waarop hij tegen het leven aankijkt bewonderen. Dat hij gewoon zijn zin doet bijvoorbeeld of zich steeds uit alle mogelijke situaties redt. Zijn hobby’s vind ik ronduit grappig. Zijn leesvoer varieert van metafysica over “gekke weetjes” tot de grijze hokjes in Zweedse kruiswoordpuzzels.

We zijn het vaak oneens over de dingen. Mijn romantische voorliefde voor verschoppelingen in deze maatschappij (misdadigers, profiteurs, gespuis zoals hij ze niet geheel onterecht zou noemen) botst met zijn pragmatische rechtlijnige visie dat al wie het geluk van een ander bederft aan de kant gezet moet worden. Tussen de koffie en de thee door zijn we het ook oneens over futiliteiten. Hij kan wel eens onbuigbaar zijn. Of ik.

Ik vertoef graag in zijn buurt. Hij geeft me een langvervlogen gevoel van rust, geluk en je m’en fou. Hij verveelt me nooit. Ik kan als het moet uren naast hem zitten terwijl hij een oorlogsspel speelt op zijn fancy laptop. Of gewoon met hem wat “loze” televisie kijken en toch voelen dat het goed is.

Ik hou van hem.

Ik hou van hem en toch is het een andere held met wie ik dezer dagen mijn veel te kleine bed deel. Het is een ander gezicht dat ik hartstochtelijk kus, een andere muze die me aanzet tot het scheppen van mijn eerste bescheiden gedichten. Die andere jongeman is het, die ik nu zo erg mis wanneer hij er niet is. Hij is het door wie ik mijn zaterdagochtenden wijd aan het leren van die wondermooie Russische taal.

Meer nog. Wanneer ik versmelt met het meubilair van Gentse auditoria dwalen mijn gedachten naar nog een derde. Een mij zo goed als onbekende geniale woordkunstenaar, een verdwaald vernuft, een contradictio in terminis – of hoe zo’n onbeduidend figuur zo’n meester kan herbergen. En u merkt het, beste lezer, dat mijn taalgebruik spontaan verandert, dat letters zich plots veel minder willekeurig gaan groeperen. Dit is de derde liefde. Die voor het woord, voor de taal, voor het summum van menselijke communicatie, momenteel in mijn verbeelding gefilterd tot één onvolprezen god.

Niet mijn beste literaire prestatie. Niet mijn mooiste poëzie. Dit is voor al wie zich soms of meer dan eens vragen stelt bij mijn perceptie van de liefde.

En u?

~ Bloemen en draken ~

2007-09-11T23:43:20+02:00

Wat begon als verontwaardiging is gemuteerd tot ontzag voor deze onbekende die mij noopte tot reflectie. Ik verzoek u, hooggeëerde opponent, mijn woorden in overweging te nemen en te repliceren.

~ Zonsopgang 1313 ~

2007-09-05T22:04:31+02:00

Jaren later

daar waar zij jouw

taal spreekt

straten ademen wat

je denkt

kom ik even

buiten zinnen

tussen regels

zonder handen (voeten)

uitleggen dat je

moest omdat die

laatste kans niet

meer zou wachten en

afscheid

(enkel pijn doet

in gedachten).

~ Ongediertje ~

2007-08-17T19:14:50+02:00

Ah, daar ben je weer! Ik begon me al af te vragen waar je zolang bleef. Of ik je nu eindelijk al een naam gegeven heb? Nee, sorry, maar hoe zou jij jezelf omschrijven? En nee ik kan het ook niet aan iemand anders vragen, die zou het niet begrijpen…

Je kruipt in mijn hoofd en blijft daar ongevraagd de hele dag zitten. Je doet mijn hartslag versnellen van “gewoon snel” naar “buitengewoon snel”. Je doet me dromen, zuchten en hartjes tekenen op mijn cursussen. En nee ik kan je niet gewoon verliefdheid noemen. Zeker geen liefde. Daar ben je te vluchtig voor, te spannend, te ver van mijn bed en te diep in mijn hoofd. Je bent ook niet echt passie, zo van op afstand beleefd. Platonische passie? Laat me niet lachen.

Misschien ben je wel een diertje, een ongediertje dat slechts één magisch moment nodig heeft om me voor weken en maanden te plagen. Dan wordt die vluchtige kus plots een heel gebeuren. Het stuntelige wordt vervangen door zijn hand die meteen de perfecte plaats in mijn hals vindt. Mijn verwondering en lichte terughoudendheid verdwijnen en ik geef me volledig over. Filmisch ben je ook. Want hoewel er helemaal geen licht was op die tussentrede op de trap, zie ik hem haarscherp voor me, mijn handen tussen zijn rug en de rugzak, zijn ogen op een duimbreedte van de mijne.

Irrealistisch ook en onwerkelijk. Megalomaan ben je. En veel te romantisch. Ja nu komen we in de buurt. Wie of wat je ook bent, je bent veel te romantisch. Je trekt je van niemand of niets ooit iets aan. Je knippert één keer met je ogen en beslist voor ik ook maar kan nadenken: ja of nee. Dan kan de hele wereld op haar kop gaan staan. Het gebeurt toch.

Nu zit ik natuurlijk weer met je. Mag ik het weer gaan uitleggen. Waarom? Goh het was hij daar! Wie? Wel ehh dat vleugje dingetje diertje dat mijn verstand op nul zet en mijn hart op overdrive.

Ik was mijn handen in onschuld. Het overkwam me gewoon.

~ Lijstje ~

2007-08-17T00:38:33+02:00

Te Doen Lijst voor het nieuwe schooljaar:

- al mijn herexamens halen

- iets nuttigs gaan doen in de gevangenis van Gent

- alle verhalen van oma en ooms en tantes opnemen op band en er een verhaal over schrijven

- leren duo-dansen

- een reis maken naar Israël-Palestina

- de boeken lezen die in mijn boekenkast staan

- pintjes leren tappen

- de perfecte cappuccino met slagroom leren maken

- een heel leuk verjaardagscadeau voor de marsman vinden

- leren koken

- iets fantastisch neerpennen

- een nieuwe schrijver/dichter leren kennen

- opnieuw beginnen rolschaatsen

- [mijn ware liefde ontmoeten]

~ Kraków ~

2007-08-11T10:35:55+02:00

~ Behoedt u zich voor u begint, beste lezer, want het verhaal dat volgt is lang en ongestructureerd. Het is de letterlijke overname van het reisdagboek dat ik gedurende tien dagen heb bijgehouden. Laat ik gewoon zeggen dat het “La fille Cé Uncensored” is en dat ik van harte hoop dat u er evenveel van kunt genieten als van mijn doordejaarse voorgekauwde stukjes… ~

1 augustus 2007

Bijna twee jaar na datum wordt dit hoopje papier dan toch gebruikt waarvoor de milde schenkster het bestemd had: schrijven!

Niet zomaar – of misschien net wél – woorden op dit papier kwakken, maar een waar reisverslag bijeenkrabbelen.

Eerste stadium: Berlijn!

Reisgenoten: de marsman, een vernufteling en twee al even vernuftige vrienden van ‘m (en Kim het Hert, Nathalie de Naakte Luchtverfrisser & de Gekke Harige Flamingo)

Gisteren gaf Berlijn haar eerste imposante indruk met gigantische blokken gebouw en grote pleinen, brede straten en flitsende reclameborden. Het was een schroomvolle kennismaking maar uiteindelijk namen we pas – tijdelijk – afscheid toen de zon de maan afloste aan de hemelkoepel die ondanks regenrijke weersvoorspellingen zo goed als droog gebleven was. Wat een zin.

Als een al te geïnteresseerd individu me zou vragen wat ik nu het mooiste vind aan deze grote stad, zou ik, het prachtige interieur van de Berlijnse Dom ten spijt, toch De Muur zeggen. Niet alleen de dubbele rij kasseien die doorheen de hele stad markeert waar tot bijna twintig jaar geleden het gedrocht van een scheidingswal stond die meer dan alleen levens verwoestte. Ook de met graffiti bewerkte resten die mooi tussen informatiepanelen gerangschikt staan. Maar het meeste nog Checkpoint Charlie waar een heus museum ons de kleine en grote verhalen vertelde die deze hele historie iets pijnlijk romantisch geven.

Verder was er de Alexanderplatz uit The Bourne Supremacy [oowww yeah…], de goddelijke Starbuckskoffies inclusief mokken en kopjes [gratis souvenirs!], het herdenkingsmonument voor de joden, het heerlijke Aziatische voedsel op het oosterse terrasje met uitzicht op diverse tippelhoertjes en een fantastisch anarchistisch kot dat enkele uren later een smeltkroes van leuke mensjes bleek te zijn in een tijdelijke salsabar met Latijns-Amerikanen die ons maar al te graag wilden leren dansen. En ene Rodrigo die me met volle overgave naast de merengue ook een Spaanse conversatietechniek wilde bijbrengen. Bailar! Hablar!

En vandaag gaan we naar Dunkin’ Donuts! (of toch niet…)

2 augustus 2007

Weer een doel in ons leven verwezenlijkt. Een mannetje in legeruniform en fancy zonnebril liet ons vlotjes doch onder zijn gewichtige oog de Poolse grens over. Met Van Morrison op de achtergrond, een zacht zonnetje blinkend achter de autoraampjes en een hart vol nieuwsgierigheid zet ik me maar weer eens aan de nobelste aller bezigheden: schrijven!

Zoals u ongetwijfeld merkt aan het priegelige geschrift zijn de Poolse wegen net iets minder onderhouden dan de Duitse. Berlijn overigens heeft ons nog een volledige dag kunnen vermaken. Na Starbucks werd ook Dunkin’ Donuts veroverd met veel smaak en evenveel enthousiasme. Terwijl de marsman en mezelf de alombekende winkelketens bezochten, gingen the guys een kijkje nemen in de Berlijnse zoo. Het avondmaal op de camping was er eentje à la marsmanners: spaghetti en saus met heel veel groetjes exclusief gekookt en klaargemaakt op twee verschillende geleende vuurtjes én de Zibrogrill. Superlatieven werden bovengehaald. Voldane blikken vertelden genoeg.

Ik weet niet welke verwachtingen ik koester over dit grote, groene, ultrakatholieke land. Dat de taal meer dan onverstaanbaar is, dat de mensen er bijna allemaal donker haar hebben, dat het eten er goedkoop is en de wegen erbarmelijk.

3 augustus 2007

Dat het ochtend is. Dat Franz Ferdinand door de auto schalt en dat het uitzonderlijk goed klinkt. Dat de Poolse ‘snelweg’ heerlijk hobbelig is. Dat we hier allemaal ongewassen doch uitzonderlijk opgewekt zijn na een nachtje wildkamperen op het zachte mos. Regenbuien, paraplu’s [of toch zeker één], aubergines, champignons, tomaten, courgettes, gehakt en zoetzure saus. Poolse pintjes, kersensap met munt en een heerlijke chocoladetaart als dessert.

Het logistiek team en het kookteam zijn beide erg tevreden en bevinden zich nu op een luttele 150 km van Wroclaw.

4 augustus 2007

Kraków. Probeer maar eens de woorden te zoeken voor een stad die je eigenlijk spontaan “de stad van mijn dromen” wil noemen. Café Camelot op het hoekje van de “ongelovige Thomasstraat”. De marsman ijskoffie en ijschocolademelk voor mezelf. En meteen rijst het meest romantische idee. Een koffiebar. Gent. Met koekjes en slagroom en chocola en koffie. En taart. En groenteschotels. Nu nog een pand. Een sponsor. En klanten…

… Na een dagje en nachtje Wroclaw, waar we ons eerste halveliterpintje dronken, in de Pizzahut bediend werden door een beeldschoon meisje met guitige ogen en bloemetje in het haar namen we afscheid van onze reisgenoten. De Poollandse trein voerde ons vier uur lang doorheen idyllische taferelen, bossen, krakkemikkige stationnetjes en lonkende dorpjes. Halverwege vervoegde een Australisch koppel ons en wij converseerden over Rock Werchter, Zuid-Afrika, het weer in België en openluchtzwemmen op kerstmis.

In het station van Kraków werden we meteen aangeklampt door een blond meisje dat – zo bleek enige ogenblikken later – geneeskunde studeerde en als vakantiejob voor amper 5 zloty (of anderhalve euro) per uur backpackers aan hun slaapplaatsen hielp. En zodus belandden wij in een uiterst aangenaam jeugdhotel tussen het centrum en de joodse wijk. Onze Spaanse kamergenotes boden ons meteen een volkoren boterham met Nutella aan en even later vergezelde ook een West-Vlaams koppeltje onze kamer. Zij raadden ons een Poolse volks-/studentenkeuken aan waar wij zonet champignonsoep, groentesoep met rode bieten, worteltjes met vlees en puree en een yoghurtdrankje verorberden. Over een klein halfuurtje hebben we afgesproken aan het mini-kerkje dat het beeldschone stadsplein in hartje Kraków siert.

5 augustus 2007

Dat het ook liefde op het tweede gezicht was, werd meteen duidelijk toen laatsgenoemden ons meenamen naar een serreachtig terras waar we ons te goed deden aan caipirinha’s, piña colada, bananensap, pintjes en alles wat ons hartje begeerde. Leve de zloty…

Dat Maud (zeg: Moot) en Numa uiterst aangename mensen waren bleek ook al gauw. Beide 26, hij binnenhuisarchitect en zij licentiaat Romaanse, samenwonend te Gent. De verhalen waren hartverwarmend. Zij die zo graag les wilde geven in de gevangenis, hij die clochards in hun huis liet slapen. “Ik wil graag naïef blijven” zegt hij en verovert mijn hart. Zij even idealistisch maar afgewisseld met heerlijk mopperige verhalen over “de joden”, “de Polen”, “de ex-delinquent” naast haar deur en “de junk” boven haar kot.

De romantiek zweefde boven de vele lege glazen en verhuisde nog even mee voor een shot in de Boogiebar, ondergronds, compleet met luipaardzetels, gekke muziek en honderden cocktails. De nacht was kort edoch verkwikkend en toen zij vanochtend richting luchthaven vertrokken, maakten wij ons klaar om Oswiecim te bezoeken, het stadje dat de herinnering aan misschien wel de grootste gruwel die Europa ooit gekend heeft herbergt: Auschwitz-Birkenau.

6 augustus 2007

Dat het met Kraków liefde voor altijd zou worden hadden we gisteren op weg naar Auschwitz nog niet door. Vandaag echter, terwijl wij in de blakende zon doorheen Kazimierz, de joodse wijk wandelden, zorgden de herinneringen aan gisternacht voor talloze glimlachjes.

Maar dus eerst Auschwitz. Het was te groot en te overweldigend om het allemaal goed en wel tot je te laten doordringen. De stapels brillen, de lege koffers, de tonnen vrouwenhaar en de ontelbaar vele paren vrouwen-, mannen- en kinderschoenen. Dat een uitroeiing zo tot in het absurde georganiseerd kan worden is ronduit verbijsterend. De foto’s, de kleren, de getatoeëerde nummers, de houten barakken, de spoorlijn die Birkenau doorkruist en het platform ertussen waar beslist werd welke joden een snelle en welke een langzame dood zouden sterven. De lege potten Zyklon B, de schoorstenen, de gaskamers, de verhalen, de stilte en de onbegrijpelijke waarheid van dit afgrijselijke stuk geschiedenis.

Het gevoel dat door je heen gaat wanneer je over de spoorlijn wandelt waar amper enkele decennia geleden miljoenen mensen en masse als vee werden aangevoerd naar de slachtbank. Het ongemeen grote onbegrip, de verontwaardiging wanneer je de bedden aanraakt waar ooit honderden vrouwen opeengepakt niets anders konden dan proberen niet aan de kou, de honger en hun mensonwaardige bestaan te denken.

Birkenau is te groot. Te groot voor mijn ogen, te groot voor mijn gedachten, te zwaar voor mijn ziel. En dat het nimmer nog gebeuren mag.

…

De busreis terug was stil en vreemd verwarrend. Toen wij onze kamer weer bereikten, bleken alle acht andere bedden ingenomen door Hollanders. Niet álle acht waren Hóllanders zou uiteindelijk blijken maar dit wisten wij toen nog niet.

Wij gingen die avond richting joodse wijk om daar ons avondmaal te verorberen in één van de meest gezellige restaurantjes. Voor vijftien euro per persoon aten we eend met appeltjes en lam met champignons. Een trio speelde accordeon, viool en contrabas op de achtergrond en de meest bekende spreuk over de ark van Noah sierde de zachtgroene muren in drie talen. Wij genoten en zagen dat het goed was.

Daar het de nacht ervoor uiterst laat geweest was, besloten we rond halftwaalf om onze stapelbedstee op te zoeken. Veel nachtrust werd ons echter niet gegund want al gauw kwam één der “hollanders” binnen en knoopte een gesprek met ons aan. Of we reeds naar Auschwitz geweest waren en hoe we daarover dachten. Hij had net een verhitte discussie gevoerd met één van z’n vrienden over het waarheidsgehalte van bovengenoemde plaats. Luttele momenten later kwamen ook de drie gezellen tevoorschijn en wij begonnen te praten. Over dat ze Nederlanders waren en geen Hollanders uit Randstad Holland, over structurele medische hulp in Afrika, ons beider reeds gemaakte reizen en de clichématige verschillen tussen Vlaanderen en Nederland.

De sfeer was warm en gemoedelijk en de eenentwintigjarige studenten geneeskunde, psychologie en filosofie waren een stelletje vriendelijke, guitige, open-minded kerels, atypische Nederlanders dus… Toen zij hun vertrek richting centrum almaar uitstelden wegens de boeiende conversatie besloten de marsman en mezelf uit bed te klauteren, onze kleren weer aan te schieten en hen te vergezellen in de nacht. Die nacht was heerlijk en verliep als in een roes, mede onder de invloed van de vele halveliterpintjes Zywiec. We dolden, grapten, kwekten en waagden ons zelfs aan een dansje ondanks de slechte muziek. En zo kreeg Kraków weer een nieuwe dimensie en wij een stelletje nieuwe vrienden in wording.

…

En wij die na een zonovergoten dag waarin we synagoge en joodse begraafplaats zowel als de fabriek van Oskar Schindler bezochten stilaan honger krijgen, trekken de oude stad weer in. Het leven is mooi en wij mooi erin.

7 augustus 2007

En zo zitten we weerom op ’n terrasje aan ’n tafeltje te wachten op eten dat ongetwijfeld de prijs/kwaliteit-verhouding zal overstijgen ten voordele van dat tweede. Dat het alweer onze laatste avond in Kraków is stemt ons voldaan en tegelijk een beetje treurig.

Om even verder te vertellen over gisteren toen we net gingen eten… We gingen naar een typisch Poolse milkbar met van die goedkope boerenkost en volgden daarna ons buikgevoel – grijns – samen met onze onovertroffen papieren gids richting een cafeetje dat “U literatów” heette en waar we zowaar echt literaire kunsten uitoefenden… het schrijven van altegaar 35 kaarten. Of nee. Ik specificeer. Enkel de adressen schreven we terwijl we ’n heerlijk chocoladenotentaartje naar binnen speelden vergezeld van de beste chocolademelk sinds lange tijd. Het ongetwijfeld geheime ingrediënt konden we niet achterhalen. Toen een Spaans-Frans koppel aankwam en besefte dat zij niet meer konden eten, vergezelden we hen richting joods restaurantje waar wij zo lekker gegeten hadden. We dropten hen daar en vervolgden onze toch tot in hartje Kazimierz.

Alchemia heette de bruine kroeg waar wij bij enkel twee kaarsjes en twee Zywiec halve liters de stapel kaartjes afwerkten. Halfdood strompelden wij tegen middernacht het stapelbed in om er vandaag tegen de middag weer uit te klauteren. Het ontbijt/middagmaal was onvergetelijk, in een restaurantje dat naar Poolse normen hoogstwaarschijnlijk “erg duur” is. Dit merkten we aan de zilveren koepels die synchroon van onze borden gehaald werden maar nog veel meer aan de kwaliteit van wat binnenin lag. Heerlijk mals ganzenvlees in een sausje van rode kooltjes, abrikoos en pruimen… sprakeloos nagenietend…

8 augustus 2007

Op de luchthaven van Kraków, na het nemen van een taxi, met een koffie tiramisu in dit niemandsland reeds aan het mijmeren over hoe heerlijk de voorbije tijd voor ons geweest is. Na de inderdaad voortreffelijke en uiterst goedkope pizza en spaghetti gisteravond hadden we afgesproken met een hoopje negentienjarige Italianen en Hollanders (wél uit Randstad Holland). Na wat gezwerf raakten we via een paar Ieren toch nog in een underground bar met zalige latino-reggae-muziek waar wij – maar vooral de Italianen – ons volledig lieten gaan. Het was een vreemd gevoel om gids te spelen voor zo’n meute jongens die ondanks hun aan de onze gelijke leeftijd toch een stuk jonger waren. Maar de sfeer was gemoedelijk, de drank gratis en lekker en wij o zo gelukkig na tien dagen zwerven, eten en dollen.

En zodus verlaten wij over een halfuurtje het grondgebied Polen met niets dan goede herinneringen en een vaststaand besluit hier zo gauw mogelijk terug te keren. De wereld lonkt nog steeds maar Kraków heeft na Bosnië het tweede VIP-plekje in ons hart veroverd…

~ PS: Hartelijk dank omdat u toch tot het einde geraakt bent. Hier wil ik u even verzoeken mij te contacteren indien u bovengenoemd koppel Numa en Maud kent. Hun contactgegevens zijn wij tot onze grote spijt vergeten te vragen toen wij afscheid namen, zo ongewassen en vroeg in de ochtend… ~

~ Spinazie met soldaatjes ~

2007-07-26T14:38:41+02:00

Het kriebelt om te schrijven. Over de jongeman met de zwarte kat. Over het heerschap dat zich momenteel verschanst in de Ardennen. Over mijn held de schrijver die uit paniek elk afspraakje afzegt. Over de cursus literatuurgeschiedenis die ik – wee herexamens – als kladje gebruik. Over de marsman en onze nakende trip naar Polen.

U evenwel als ik weet echter dat het komkommertijd is en dat grote verhalen nederig moeten wijken voor faits divers. Mijn oma bijvoorbeeld tevens mijn momentane hospita die me boven zelfgemaakte koppen soep, spinazie “met soldaatjes” en zelfgesneden frieten histories toevertrouwt over haar vijf kinderen, haar rijkelijk met pittige anekdotes gevulde verleden maar bovenal over haar grootste en enige liefde: mijn grootvader die intussen drie jaar overleden is.

Haar ogen blinken wanneer ze me de stapel liefdesbrieven toont en me enkel de eerste twee – die uitblinken in gereserveerdheid – laat lezen. De rest niet zegt ze en een jonge blos kleurt haar gezicht terwijl ze het stapeltje veilig opbergt in haar nachtkastje.

Al te vaak leg ik mijn cursussen aan de kant en praten we. Zij over het verleden en ik over de toekomst. Of die jongen die me kwam ophalen mijn vriendje is, dat vraagt ze. En of dat nu de mode is dat je zomaar met iedereen in bed duikt. De complete waarheid onthoud ik haar noodgedwongen maar ze lijkt enigszins gerustgesteld wanneer ik in alle eerlijkheid antwoord dat ik voorlopig geen relatie wil en dus braaf blijf.

Ja we kunnen het goed met elkaar vinden. We halen herinneringen boven aan “die keer toen” en eten salami en Tucs terwijl we om ’t eerst raden wie de moordenaar is in Baantjer, Flikken en Witse. Bel eens naar je memeetje, dat zal die leuk vinden, zegt ze terwijl ze het gras maait, de moeilijkste sudoku’s oplost, kaders in de muur klopt en haar dagelijkse Leffe drinkt.

Ik glimlach, neem nog een koekje en besef dat ik haar maar eens moet bedanken in deze tijden van homologe bloeddoping en versgemaaid gras.

~ Gras en romantiek ~

2007-07-14T23:16:17+02:00

Of de anderen nu ook maar wat voor zich uit zitten te staren, dat vraagt ze zich af, voor zich uitstarend terwijl de zovele gezichten van haar derde wereldkamp als een korrelige zwart-wit diareeks door haar gedachten glijden. En of ze zich zouden storen aan deze veel te lange eerste zin. Of ze ook eeuwig onder de douche stonden, verdwaalde restjes gras en romantiek uit hun wilde haren plukkend. Of ze haar zouden herinneren.

“Suuzel, het is een jaar geleden dat we op deze plek stonden. En maar zeggen dat je de interessantste persoon was die ik had ontmoet. Ik moet wel gek geweest zijn. Hup ga maar vlug, ik wacht op je.”

“Real life Action Plan aka RAP.

1) De man trakteert, de vrouw baart.

2) We delen alles eerlijk, een wc voor jou en één voor mij

3) Doe wel en zie niet om!

4) Geduld is een mooie deugd, Suzan.

5) We want the ham!

6) Deze ballon gaat niet op! (onder voorbehoud)

Nog aan te vullen.”

“Je moet mensen altijd het gevoel geven dat ze keuzes hebben. Ofwel ga je slapen, ofwel ga je lawaai maken ver weg van de slaaptenten. Ja ik ben psycholoog.”

“Wel een beetje een parasiet, jij. Ga je nog wat wijn halen? Westmalle? Blond of bruin?”

“Ik vind je wel schattig, met je verhaaltjes en je kinderlijke kijk op de dingen. Je bent toch wel groot? Haha ja misschien maar toch blijf je schattig.”

“Als er nu toevallig iemand naar het toilet moet, dan zal hij wel schrikken! Ik wankel een beetje. Het is koud buiten ’s nachts. En eet mijn tong niet op!”

“Je bent mooi hoor. En die springerige krulletjes. En die massage. Maar dan moet je wel je levensverhaal vertellen. Of ik weet wat er in Rwanda gebeurd is? Nee niet echt. Nog niet.”

“Deep Throat Formerly Known As Leefgroep Zeventien brengt voor u for the first time in Belgium: The Backstreet Boys! Wout I’m pregnant!”

En dan vermeldde ze de zwoele zomermuziek uit alle uithoeken van de aarde nog niet. De heerlijke mengsels, kooksels en baksels van een anarchistisch kookcollectief dat zichzelf geheel terecht Rampenplan noemt. De zogenaamde diepzinnige dubbelzinnige gesprekken en dito spelletjes die ons noopten tot straffe verhalen. De vriendschap. Het koffertje. De Israëlisch-Palestijnse vredesbeweging. Het beeldschone meisje met de blonde haren en de grijze laarsjes. Het meer. De welverdiende Haïtiaanse chocolademelk. Het groepsmoment bij kaarslicht. Het shaken en springen op live reggaemuziek. De hondenogen en de hamsterkop, de marsman en de bosjesman, de schone en het beest, lady en de vagebond. De vrije liefde. Letterlijk. Figuurlijk. Het stiekeme grootse gevoel dat wij de toekomst zijn. Het heerlijk idealistische droombeeld van een mooiere wereld. De concrete plannen om het Zuiden te doen groeien. De glimlach die nog weken zal nazinderen op haar lippen.

http://www.youtube.com/watch?v=z06mQT_vkkw .

~ Voor de fotografeerder ~

2007-06-26T14:58:22+02:00

hij ziet, zij schreef

het kleine kaartje aan

de deur: tot ooit.

(is zij onkusbaar?)

abrupt gestopt met

stromen wispelturig

als het weer

het leven.

(en wij kletsnat er middenin)

jij en ik

de dagen die ik

toeval noemde

omdat een taal nooit

mooier was dan jij die

de en het verplicht

verwarde onder

dat zweem van

russisch blauw.

bijt me.

tot gauw.