12-03-08

Marisa

 

zacht verlopen uren als

stappen in haar jonge tred

een kiezeltje verstoort haar

evenbeeld de harmonie onder

haar lichte ogen – ze struikelt

 

een oude man zwijgt het kind

verstijft zij krabbelt recht vervolgt

de dagen in de pas – wie is ooit

gestorven aan voldoening

 

oei zegt ze ik was vergeten te

leven stoepranden te kussen

mooie mannen te verbinden

met de jaren in mijn hand

 

maar zie tussen de stukgelopen

plassen in gebreide idealen, zie

daar wandelt nog steeds marisa

met haar ogen naar de hemel

 

blind voor kiezels op haar pad



23:12 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |