29-09-07

~ Triumviraat ~

 

Dat beeld kan zo vertederend zijn. Hij draait zijn grote lichaam in foetushouding, ademt zacht en slaapt als een roosje. Spontaan moet ik glimlachen als dat vredige tafereel het eerste is wat mijn ogen ’s ochtends te zien krijgen. Maar ook klaarwakker is hij mooi. Ik hou van zijn buikje, van zijn afwisselende snorretjes en baardjes, van de geur die hem vergezelt.

 

Bijwijlen kan ik de manier waarop hij tegen het leven aankijkt bewonderen. Dat hij gewoon zijn zin doet bijvoorbeeld of zich steeds uit alle mogelijke situaties redt. Zijn hobby’s vind ik ronduit grappig. Zijn leesvoer varieert van metafysica over “gekke weetjes” tot de grijze hokjes in Zweedse kruiswoordpuzzels.

 

We zijn het vaak oneens over de dingen. Mijn romantische voorliefde voor verschoppelingen in deze maatschappij (misdadigers, profiteurs, gespuis zoals hij ze niet geheel onterecht zou noemen) botst met zijn pragmatische rechtlijnige visie dat al wie het geluk van een ander bederft aan de kant gezet moet worden. Tussen de koffie en de thee door zijn we het ook oneens over futiliteiten. Hij kan wel eens onbuigbaar zijn. Of ik.

 

Ik vertoef graag in zijn buurt. Hij geeft me een langvervlogen gevoel van rust, geluk en je m’en fou. Hij verveelt me nooit. Ik kan als het moet uren naast hem zitten terwijl hij een oorlogsspel speelt op zijn fancy laptop. Of gewoon met hem wat “loze” televisie kijken en toch voelen dat het goed is.

 

Ik hou van hem.

 

Ik hou van hem en toch is het een andere held met wie ik dezer dagen mijn veel te kleine bed deel. Het is een ander gezicht dat ik hartstochtelijk kus, een andere muze die me aanzet tot het scheppen van mijn eerste bescheiden gedichten. Die andere jongeman is het, die ik nu zo erg mis wanneer hij er niet is. Hij is het door wie ik mijn zaterdagochtenden wijd aan het leren van die wondermooie Russische taal.

 

Meer nog. Wanneer ik versmelt met het meubilair van Gentse auditoria dwalen mijn gedachten naar nog een derde. Een mij zo goed als onbekende geniale woordkunstenaar, een verdwaald vernuft, een contradictio in terminis – of hoe zo’n onbeduidend figuur zo’n meester kan herbergen. En u merkt het, beste lezer, dat mijn taalgebruik spontaan verandert, dat letters zich plots veel minder willekeurig gaan groeperen. Dit is de derde liefde. Die voor het woord, voor de taal, voor het summum van menselijke communicatie, momenteel in mijn verbeelding gefilterd tot één onvolprezen god.

 

~

 

Niet mijn beste literaire prestatie. Niet mijn mooiste poëzie. Dit is voor al wie zich soms of meer dan eens vragen stelt bij mijn perceptie van de liefde.

 

En u?

16:13 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Je lijkt me een erg (taal)gevoelig meisje. Voel je verder goed in je taal, dan voel je je ook goed in je vel. Het ga je goed.

Gepost door: taalminnaar | 29-09-07

("zijn pragmatische rechtlijnige visie dat al wie het geluk van een ander bederft aan de kant gezet moet worden"
dan moest ik al jaren aan de kant staan vrees ik, en velen met mij...)

't wordt moeilijk ook niet van jullie te gaan houden, onbekenden die Cé haar pad kruisten en haar hart roerden, die haar even tegenhielden in haar dans door 't leven en even met haar meedansen; de één al wat langer dan de ander. Maar laat haar ook weer tijdig gaan, want ze is er nog niet.

Mooi vriendin, mooi

Gepost door: Soet | 01-10-07

aanleerdansschoentjes ...het leven is als het spelletje "stoelendans" waar je echter af en toe een extra stoel mag plaatsen...

Gepost door: aceless | 01-10-07

Je kan op veel verschillende manieren van iemand houden. Daar is op zich absoluut niks mis mee. Geniet van het gevoel en laat komen wat komt. Heel erg mooi geschreven trouwens. Ik kon de warmte en tederheid haast voelen.

Gepost door: Carmen | 03-10-07

De commentaren zijn gesloten.