11-08-07

~ Kraków ~

 

~ Behoedt u zich voor u begint, beste lezer, want het verhaal dat volgt is lang en ongestructureerd. Het is de letterlijke overname van het reisdagboek dat ik gedurende tien dagen heb bijgehouden. Laat ik gewoon zeggen dat het “La fille Cé Uncensored” is en dat ik van harte hoop dat u er evenveel van kunt genieten als van mijn doordejaarse voorgekauwde stukjes… ~ 

 

 

1 augustus 2007

 

Bijna twee jaar na datum wordt dit hoopje papier dan toch gebruikt waarvoor de milde schenkster het bestemd had: schrijven!

Niet zomaar – of misschien net wél – woorden op dit papier kwakken, maar een waar reisverslag bijeenkrabbelen.

Eerste stadium: Berlijn!

Reisgenoten: de marsman, een vernufteling en twee al even vernuftige vrienden van ‘m (en Kim het Hert, Nathalie de Naakte Luchtverfrisser & de Gekke Harige Flamingo)

 

Gisteren gaf Berlijn haar eerste imposante indruk met gigantische blokken gebouw en grote pleinen, brede straten en flitsende reclameborden. Het was een schroomvolle kennismaking maar uiteindelijk namen we pas – tijdelijk – afscheid toen de zon de maan afloste aan de hemelkoepel die ondanks regenrijke weersvoorspellingen zo goed als droog gebleven was. Wat een zin.

 

Als een al te geïnteresseerd individu me zou vragen wat ik nu het mooiste vind aan deze grote stad, zou ik, het prachtige interieur van de Berlijnse Dom ten spijt, toch De Muur zeggen. Niet alleen de dubbele rij kasseien die doorheen de hele stad markeert waar tot bijna twintig jaar geleden het gedrocht van een scheidingswal stond die meer dan alleen levens verwoestte. Ook de met graffiti bewerkte resten die mooi tussen informatiepanelen gerangschikt staan. Maar het meeste nog Checkpoint Charlie waar een heus museum ons de kleine en grote verhalen vertelde die deze hele historie iets pijnlijk romantisch geven.

 

Verder was er de Alexanderplatz uit The Bourne Supremacy [oowww yeah…], de goddelijke Starbuckskoffies inclusief mokken en kopjes [gratis souvenirs!], het herdenkingsmonument voor de joden, het heerlijke Aziatische voedsel op het oosterse terrasje met uitzicht op diverse tippelhoertjes en een fantastisch anarchistisch kot dat enkele uren later een smeltkroes van leuke mensjes bleek te zijn in een tijdelijke salsabar met Latijns-Amerikanen die ons maar al te graag wilden leren dansen. En ene Rodrigo die me met volle overgave naast de merengue ook een Spaanse conversatietechniek wilde bijbrengen. Bailar! Hablar!

 

En vandaag gaan we naar Dunkin’ Donuts! (of toch niet…)

 

2 augustus 2007

 

Weer een doel in ons leven verwezenlijkt. Een mannetje in legeruniform en fancy zonnebril liet ons vlotjes doch onder zijn gewichtige oog de Poolse grens over. Met Van Morrison op de achtergrond, een zacht zonnetje blinkend achter de autoraampjes en een hart vol nieuwsgierigheid zet ik me maar weer eens aan de nobelste aller bezigheden: schrijven!

 

Zoals u ongetwijfeld merkt aan het priegelige geschrift zijn de Poolse wegen net iets minder onderhouden dan de Duitse. Berlijn overigens heeft ons nog een volledige dag kunnen vermaken. Na Starbucks werd ook Dunkin’ Donuts veroverd met veel smaak en evenveel enthousiasme. Terwijl de marsman en mezelf de alombekende winkelketens bezochten, gingen the guys een kijkje nemen in de Berlijnse zoo. Het avondmaal op de camping was er eentje à la marsmanners: spaghetti en saus met heel veel groetjes exclusief gekookt en klaargemaakt op twee verschillende geleende vuurtjes én de Zibrogrill. Superlatieven werden bovengehaald. Voldane blikken vertelden genoeg.

 

Ik weet niet welke verwachtingen ik koester over dit grote, groene, ultrakatholieke land. Dat de taal meer dan onverstaanbaar is, dat de mensen er bijna allemaal donker haar hebben, dat het eten er goedkoop is en de wegen erbarmelijk.

 

3 augustus 2007

 

Dat het ochtend is. Dat Franz Ferdinand door de auto schalt en dat het uitzonderlijk goed klinkt. Dat de Poolse ‘snelweg’ heerlijk hobbelig is. Dat we hier allemaal ongewassen doch uitzonderlijk opgewekt zijn na een nachtje wildkamperen op het zachte mos. Regenbuien, paraplu’s [of toch zeker één], aubergines, champignons, tomaten, courgettes, gehakt en zoetzure saus. Poolse pintjes, kersensap met munt en een heerlijke chocoladetaart als dessert.

 

Het logistiek team en het kookteam zijn beide erg tevreden en bevinden zich nu op een luttele 150 km van Wroclaw.

 

4 augustus 2007

 

Kraków. Probeer maar eens de woorden te zoeken voor een stad die je eigenlijk spontaan “de stad van mijn dromen” wil noemen. Café Camelot op het hoekje van de “ongelovige Thomasstraat”. De marsman ijskoffie en ijschocolademelk voor mezelf. En meteen rijst het meest romantische idee. Een koffiebar. Gent. Met koekjes en slagroom en chocola en koffie. En taart. En groenteschotels. Nu nog een pand. Een sponsor. En klanten…

 

… Na een dagje en nachtje Wroclaw, waar we ons eerste halveliterpintje dronken, in de Pizzahut bediend werden door een beeldschoon meisje met guitige ogen en bloemetje in het haar namen we afscheid van onze reisgenoten. De Poollandse trein voerde ons vier uur lang doorheen idyllische taferelen, bossen, krakkemikkige stationnetjes en lonkende dorpjes. Halverwege vervoegde een Australisch koppel ons en wij converseerden over Rock Werchter, Zuid-Afrika, het weer in België en openluchtzwemmen op kerstmis.

 

In het station van Kraków werden we meteen aangeklampt door een blond meisje dat – zo bleek enige ogenblikken later – geneeskunde studeerde en als vakantiejob voor amper 5 zloty (of anderhalve euro) per uur backpackers aan hun slaapplaatsen hielp. En zodus belandden wij in een uiterst aangenaam jeugdhotel tussen het centrum en de joodse wijk. Onze Spaanse kamergenotes boden ons meteen een volkoren boterham met Nutella aan en even later vergezelde ook een West-Vlaams koppeltje onze kamer. Zij raadden ons een Poolse volks-/studentenkeuken aan waar wij zonet champignonsoep, groentesoep met rode bieten, worteltjes met vlees en puree en een yoghurtdrankje verorberden. Over een klein halfuurtje hebben we afgesproken aan het mini-kerkje dat het beeldschone stadsplein in hartje Kraków siert.

 

5 augustus 2007

 

Dat het ook liefde op het tweede gezicht was, werd meteen duidelijk toen laatsgenoemden ons meenamen naar een serreachtig terras waar we ons te goed deden aan caipirinha’s, piña colada, bananensap, pintjes en alles wat ons hartje begeerde. Leve de zloty…

 

Dat Maud (zeg: Moot) en Numa uiterst aangename mensen waren bleek ook al gauw. Beide 26, hij binnenhuisarchitect en zij licentiaat Romaanse, samenwonend te Gent. De verhalen waren hartverwarmend. Zij die zo graag les wilde geven in de gevangenis, hij die clochards in hun huis liet slapen. “Ik wil graag naïef blijven” zegt hij en verovert mijn hart. Zij even idealistisch maar afgewisseld met heerlijk mopperige verhalen over “de joden”, “de Polen”, “de ex-delinquent” naast haar deur en “de junk” boven haar kot.

 

De romantiek zweefde boven de vele lege glazen en verhuisde nog even mee voor een shot in de Boogiebar, ondergronds, compleet met luipaardzetels, gekke muziek en honderden cocktails. De nacht was kort edoch verkwikkend en toen zij vanochtend richting luchthaven vertrokken, maakten wij ons klaar om Oswiecim te bezoeken, het stadje dat de herinnering aan misschien wel de grootste gruwel die Europa ooit gekend heeft herbergt: Auschwitz-Birkenau.

 

6 augustus 2007

 

Dat het met Kraków liefde voor altijd zou worden hadden we gisteren op weg naar Auschwitz nog niet door. Vandaag echter, terwijl wij in de blakende zon doorheen Kazimierz, de joodse wijk wandelden, zorgden de herinneringen aan gisternacht voor talloze glimlachjes.

 

Maar dus eerst Auschwitz. Het was te groot en te overweldigend om het allemaal goed en wel tot je te laten doordringen. De stapels brillen, de lege koffers, de tonnen vrouwenhaar en de ontelbaar vele paren vrouwen-, mannen- en kinderschoenen. Dat een uitroeiing zo tot in het absurde georganiseerd kan worden is ronduit verbijsterend. De foto’s, de kleren, de getatoeëerde nummers, de houten barakken, de spoorlijn die Birkenau doorkruist en het platform ertussen waar beslist werd welke joden een snelle en welke een langzame dood zouden sterven. De lege potten Zyklon B, de schoorstenen, de gaskamers, de verhalen, de stilte en de onbegrijpelijke waarheid van dit afgrijselijke stuk geschiedenis.

 

Het gevoel dat door je heen gaat wanneer je over de spoorlijn wandelt waar amper enkele decennia geleden miljoenen mensen en masse als vee werden aangevoerd naar de slachtbank. Het ongemeen grote onbegrip, de verontwaardiging wanneer je de bedden aanraakt waar ooit honderden vrouwen opeengepakt niets anders konden dan proberen niet aan de kou, de honger en hun mensonwaardige bestaan te denken.

 

Birkenau is te groot. Te groot voor mijn ogen, te groot voor mijn gedachten, te zwaar voor mijn ziel. En dat het nimmer nog gebeuren mag.

 

 

De busreis terug was stil en vreemd verwarrend. Toen wij onze kamer weer bereikten, bleken alle acht andere bedden ingenomen door Hollanders. Niet álle acht waren Hóllanders zou uiteindelijk blijken maar dit wisten wij toen nog niet.

 

Wij gingen die avond richting joodse wijk om daar ons avondmaal te verorberen in één van de meest gezellige restaurantjes. Voor vijftien euro per persoon aten we eend met appeltjes en lam met champignons. Een trio speelde accordeon, viool en contrabas op de achtergrond en de meest bekende spreuk over de ark van Noah sierde de zachtgroene muren in drie talen. Wij genoten en zagen dat het goed was.

 

Daar het de nacht ervoor uiterst laat geweest was, besloten we rond halftwaalf om onze stapelbedstee op te zoeken. Veel nachtrust werd ons echter niet gegund want al gauw kwam één der “hollanders” binnen en knoopte een gesprek met ons aan. Of we reeds naar Auschwitz geweest waren en hoe we daarover dachten. Hij had net een verhitte discussie gevoerd met één van z’n vrienden over het waarheidsgehalte van bovengenoemde plaats. Luttele momenten later kwamen ook de drie gezellen tevoorschijn en wij begonnen te praten. Over dat ze Nederlanders waren en geen Hollanders uit Randstad Holland, over structurele medische hulp in Afrika, ons beider reeds gemaakte reizen en de clichématige verschillen tussen Vlaanderen en Nederland.

 

De sfeer was warm en gemoedelijk en de eenentwintigjarige studenten geneeskunde, psychologie en filosofie waren een stelletje vriendelijke, guitige, open-minded kerels, atypische Nederlanders dus… Toen zij hun vertrek richting centrum almaar uitstelden wegens de boeiende conversatie besloten de marsman en mezelf uit bed te klauteren, onze kleren weer aan te schieten en hen te vergezellen in de nacht. Die nacht was heerlijk en verliep als in een roes, mede onder de invloed van de vele halveliterpintjes Zywiec. We dolden, grapten, kwekten en waagden ons zelfs aan een dansje ondanks de slechte muziek. En zo kreeg Kraków weer een nieuwe dimensie en wij een stelletje nieuwe vrienden in wording.

 

 

En wij die na een zonovergoten dag waarin we synagoge en joodse begraafplaats zowel als de fabriek van Oskar Schindler bezochten stilaan honger krijgen, trekken de oude stad weer in. Het leven is mooi en wij mooi erin.

 

7 augustus 2007

 

En zo zitten we weerom op ’n terrasje aan ’n tafeltje te wachten op eten dat ongetwijfeld de prijs/kwaliteit-verhouding zal overstijgen ten voordele van dat tweede. Dat het alweer onze laatste avond in Kraków is stemt ons voldaan en tegelijk een beetje treurig.

 

Om even verder te vertellen over gisteren toen we net gingen eten… We gingen naar een typisch Poolse milkbar met van die goedkope boerenkost en volgden daarna ons buikgevoel – grijns – samen met onze onovertroffen papieren gids richting een cafeetje dat “U literatów” heette en waar we zowaar echt literaire kunsten uitoefenden… het schrijven van altegaar 35 kaarten. Of nee. Ik specificeer. Enkel de adressen schreven we terwijl we ’n heerlijk chocoladenotentaartje naar binnen speelden vergezeld van de beste chocolademelk sinds lange tijd. Het ongetwijfeld geheime ingrediënt konden we niet achterhalen. Toen een Spaans-Frans koppel aankwam en besefte dat zij niet meer konden eten, vergezelden we hen richting joods restaurantje waar wij zo lekker gegeten hadden. We dropten hen daar en vervolgden onze toch tot in hartje Kazimierz.

 

Alchemia heette de bruine kroeg waar wij bij enkel twee kaarsjes en twee Zywiec halve liters de stapel kaartjes afwerkten. Halfdood strompelden wij tegen middernacht het stapelbed in om er vandaag tegen de middag weer uit te klauteren. Het ontbijt/middagmaal was onvergetelijk, in een restaurantje dat naar Poolse normen hoogstwaarschijnlijk “erg duur” is. Dit merkten we aan de zilveren koepels die synchroon van onze borden gehaald werden maar nog veel meer aan de kwaliteit van wat binnenin lag. Heerlijk mals ganzenvlees in een sausje van rode kooltjes, abrikoos en pruimen… sprakeloos nagenietend…

 

8 augustus 2007

 

Op de luchthaven van Kraków, na het nemen van een taxi, met een koffie tiramisu in dit niemandsland reeds aan het mijmeren over hoe heerlijk de voorbije tijd voor ons geweest is. Na de inderdaad voortreffelijke en uiterst goedkope pizza en spaghetti gisteravond hadden we afgesproken met een hoopje negentienjarige Italianen en Hollanders (wél uit Randstad Holland). Na wat gezwerf raakten we via een paar Ieren toch nog in een underground bar met zalige latino-reggae-muziek waar wij – maar vooral de Italianen – ons volledig lieten gaan. Het was een vreemd gevoel om gids te spelen voor zo’n meute jongens die ondanks hun aan de onze gelijke leeftijd toch een stuk jonger waren. Maar de sfeer was gemoedelijk, de drank gratis en lekker en wij o zo gelukkig na tien dagen zwerven, eten en dollen.

 

En zodus verlaten wij over een halfuurtje het grondgebied Polen met niets dan goede herinneringen en een vaststaand besluit hier zo gauw mogelijk terug te keren. De wereld lonkt nog steeds maar Kraków heeft na Bosnië het tweede VIP-plekje in ons hart veroverd…

 

 

~ PS: Hartelijk dank omdat u toch tot het einde geraakt bent. Hier wil ik u even verzoeken mij te contacteren indien u bovengenoemd koppel Numa en Maud kent. Hun contactgegevens zijn wij tot onze grote spijt vergeten te vragen toen wij afscheid namen, zo ongewassen en vroeg in de ochtend… ~

10:35 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

*grote glimlach* :-)

Gepost door: klaproosje | 12-08-07

Zo leuk en ik heb er honger van gekregen zeg. Tijd voor bruine boterham met kaas. Tot later.

Gepost door: stefan | 12-08-07

" M'n" S., ik maakte me niet lang lee (meerbepaald de avond dat je naast me zat terwijl vochtige chips de ronde deden :-) ) de bedenking dat je onomwonden openheid ("sociaal gestoord, zoals jou?") en je typische façon de vivre fantastisch zijn. Jij bent nog steeds fantastisch. En dat filmpje moet ervan komen :-)

Gepost door: S. | 15-08-07

Numa De Smet z'n telefoonnumer is 0472/34.63.95

Gepost door: onbekend | 10-10-07

We hebben het over dezelfden hoor, hij is samen met Maud, woont in Gent, heeft interieurvormgeving gestudeerd in Gent, z'n ma, Nadine is verpleegster, z'n pa, Frank, zit int onderwijs. Z'n beste vriend in Arne Wittevrongel, z'n beste vriendin Sara Capon....
x

Gepost door: onbekend | 10-10-07

De commentaren zijn gesloten.