26-07-07

~ Spinazie met soldaatjes ~

 

Het kriebelt om te schrijven. Over de jongeman met de zwarte kat. Over het heerschap dat zich momenteel verschanst in de Ardennen. Over mijn held de schrijver die uit paniek elk afspraakje afzegt. Over de cursus literatuurgeschiedenis die ik – wee herexamens – als kladje gebruik. Over de marsman en onze nakende trip naar Polen.

 

U evenwel als ik weet echter dat het komkommertijd is en dat grote verhalen nederig moeten wijken voor faits divers. Mijn oma bijvoorbeeld tevens mijn momentane hospita die me boven zelfgemaakte koppen soep, spinazie “met soldaatjes” en zelfgesneden frieten histories toevertrouwt over haar vijf kinderen, haar rijkelijk met pittige anekdotes gevulde verleden maar bovenal over haar grootste en enige liefde: mijn grootvader die intussen drie jaar overleden is.

 

Haar ogen blinken wanneer ze me de stapel liefdesbrieven toont en me enkel de eerste twee – die uitblinken in gereserveerdheid – laat lezen. De rest niet zegt ze en een jonge blos kleurt haar gezicht terwijl ze het stapeltje veilig opbergt in haar nachtkastje.

 

Al te vaak leg ik mijn cursussen aan de kant en praten we. Zij over het verleden en ik over de toekomst. Of die jongen die me kwam ophalen mijn vriendje is, dat vraagt ze. En of dat nu de mode is dat je zomaar met iedereen in bed duikt. De complete waarheid onthoud ik haar noodgedwongen maar ze lijkt enigszins gerustgesteld wanneer ik in alle eerlijkheid antwoord dat ik voorlopig geen relatie wil en dus braaf blijf.

 

Ja we kunnen het goed met elkaar vinden. We halen herinneringen boven aan “die keer toen” en eten salami en Tucs terwijl we om ’t eerst raden wie de moordenaar is in Baantjer, Flikken en Witse. Bel eens naar je memeetje, dat zal die leuk vinden, zegt ze terwijl ze het gras maait, de moeilijkste sudoku’s oplost, kaders in de muur klopt en haar dagelijkse Leffe drinkt.

 

Ik glimlach, neem nog een koekje en besef dat ik haar maar eens moet bedanken in deze tijden van homologe bloeddoping en versgemaaid gras.

14:38 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Jammergenoeg mag ik de oudjes in 't rusthuis enkel eten geven, want ik zie gezichten die zoveel gezien en meegemaakt hebben, en ik zou maar wat graag een middagje thee met hen drinken en naar al hun verhalen luisteren. Maar het blijft bij: soepe, kaffie, melk of pap?

Gepost door: Soet | 29-07-07

De commentaren zijn gesloten.