01-04-07

~ Apotheose ~

 

Hier schrijven dat de voorbije week nogal bewogen was, zou een understatement zijn. Derhalve doe ik dat niet. Dat ik onderwijl ook eens het fantastische geïmporteerde woord “understatement” heb kunnen hanteren, maakt het al een beetje goed uiteraard. U voelt het al? U fronst even en glimlacht ten slotte omwille van het vleugje vrolijkheid dat u tegemoet fladdert? Mooi zo.

 

Ze opende, die week, met een tafereel dat zo uit ’n romantisch boek zou komen, scheurde voorbij als de eerste de beste sneltrein en eindigde in bed, met de langste slaap in jaren.

 

~ Prelude ~

 

Het was dinsdagochtend toen ’n al te aardig sms’je me uit ’n uiterst verkwikkende slaap haalde, met het fenomenale voorstel om ’n brunch te houden. Ik zag het zonnetje, sprong uit bed, holde naar de douche en een kwartier later huppelde het halfgodenkind door de Gentse straten, op zoek naar avontuur en véél eten. Een uurtje later verschansten een handjevol achttienjarige meisjes zich in een zonovergoten park, gewapend met een liter versgeperst fruitsap, een chocoladetaart, een meergranenbroodje en kaas met kruiden. Ze schopten hun schoenen uit en maakten zich meester van de zandbak en bijhorende speeltjes. Ze poseerden gewillig voor een argeloze student fotografie en kweelden foute liederen.

 

Enkele heerlijke uren later wilde ik me achter m’n schrijftafeltje nestelen en één kaasonderneming aanvatten, daar de assistent CDS één bespreking van me verwachtte. De zon had echter wel meerdere individuen op de been gebracht en zo kreeg ik de uiterst aanlokkelijke uitnodiging wat te gaan soezen op ’s Lands Leukste Lei. Kaas werd naar de avond verschoven en ik beleefde talloze luchtige uurtjes met ’n hamsterhoofd en z’n pasverworven Portugese vriendinnetje. Met ’n schuldgevoel even groot als het hoofd van bovenvermelde hamster, vatte ik de voettocht naar m’n kamertje weer aan.

 

Dat Kaas nog even op me zou moeten wachten, bleek al gauw toen ik opnieuw een uitnodiging kreeg. Eéntje dat me echter meteen van m’n blote voeten blies. In een groezelig cafeetje aan de andere kant van de stad bevond hij zich en vroeg of ik niet even tot daar kwam. Mijn hart sloeg over en Kaas werd naar de nacht verschoven. Bijna een jaar reeds correspondeerde ik met desbetreffend personage, tevens mijn grote voorbeeld, idool en held, maar nimmer nog had het lot ons in levende lijve samengebracht. Het werden twee hemelse uren die ervoor zorgden dat de woensdag als in een roes verliep…

 

~ Nocturne 1 ~

 

Woensdag begon net na het vieruurtje, toen drie meisjes van de kaasonderneming een kaasdroom maakten en met hun kaasgrapjes de assistent inpakten. Het kaasverhaal was eindelijk verteld tot ieders en waarschijnlijk momenteel ook uw opluchting.

 

De volgende route bracht me tot in die andere studentenstad alwaar de vernuftelingen me alweer stonden op te wachten. Ze zagen er meer dan behoorlijk uit, die twee werkmenschen. Dat het een lange nacht zou worden, besefte ik toen amper. De man des huizes had voor twee soorten van mijn Ierse lievelingsdrankje gezorgd en liet me meteen ook mee-eten van zijn avondmaal. De vermeende Kazach en zijn regisseur waren hilarisch op het scherm en de conversaties achteraf waren gemoedelijk. Of we nog een halfuurtje een stapje in de wereld zouden zetten, vroeg hij iets na middernacht. U zult lachen maar toen dronk dit meisje voor ’t eerst een pintje. Een heerlijk Stellaglas met ’n al even heerlijke substantie die ze misschien iets te gemakkelijk naar binnen goot. Nog eentje volgde maar toen werd ze door haar metgezellen gedwongen tot niet-alcoholische dranken.

 

De zon kwam op en ik nestelde me nog maar eens in de uiterst comfortabele oranje zetel. Mijn gastheer ging uit werken en ik vertoefde nog ’n etmaal in zijn biotoop. Ik sliep een roes uit, at z’n eten, ruimde z’n boeltje op en deed de afwas van drie weken, zoals het ’n echte huisvrouw betaamt. Ik wachtte braafjes op z’n thuiskomst, probeerde vergeefs te voorkomen dat hij als ’n blok in slaap viel en liet toen naar goede traditie een poëtisch meesterwerk achter van één mijner favorieten.

 

~ Nocturne 2 ~

 

De trein voelde bijna als een beetje thuiskomen toen ik opnieuw op reis ging, terug naar De Vlaanders, meer nog, op een steenworp afstand van mijn thuishaven. Groot was mijn verwondering toen daar opnieuw een afwas van drie weken op me stond te wachten. Dit keer echter, liet ik de mannen het grootste werk verzetten.

 

Mijn nieuwe gastheer slurpte naar goede gewoonte tot vervelens toe rozenbotteltheetjes en liet me toen poseren voor z’n laatste kledinglijn. Een opdracht die ik met veel plezier op mij nam en waarvan het resultaat te bezichtigen is, als u maar goed genoeg zoekt…

 

Dat het een routinebezoek was, werd al gauw duidelijk toen we ons weerom voor het schermpje schaarden, ik genietend van de meest sexy acteur van het moment, hij grinnikend om de lompheid van het zootje voortvluchtigen. Het plan om te slapen werd halfslachtig uitgevoerd en toen ik na het bemachtigen van ’n fles water mijn 5 minuten respect verdiend had, sloten wij onze ogen en deden ze veel te vroeg weer open. Vrijdag stond voor de deur en zo ook zijn laatste examen. Knettergek.

 

~ Nocturne 3 ~

 

Het einde van de gestoorde week kwam in zicht. Maar wat ‘n apotheose! Ik pikte voor de verandering nog ’n lesje mee, reisde vervolgens naar huis, stopte onderweg, dropte daar m’n van Pippi-Langkous voorziene rugzak en sprong met ’n halvegare/halfverliefde/halfontwikkelde, met ’n goede vriend dus, opnieuw op de trein. Dit keer ging het goddelijke voertuig richting hoofdstad, alwaar een “stomend Burkina-Faso-feestje” te gebeuren stond. Stomend is ’n relatief begrip, maar genoten hebben we wel! Gedanst, gedronken, gefeest tot we letterlijk buiten geveegd werden en de restjes eten als vroeg ontbijt mee kregen. Enkele cafés werden nog aangedaan, jassen werden bijna gestolen en een mooie zak van een mooi meisje werd écht meegenomen door een snoodaard. Misschien gebeurde er nog meer maar mijn graad van bewustzijn was te klein dat nog actief mee te maken.

 

De eerste trein zette de twee leuke jongedames af in een oord dat de afgrijselijke naam Schellebelle droeg en wij lagen nog wat te rotten tot we uiteindelijk weer in De Vlaanders aankwamen en in bed strompelden. De zotte buurjongen had ’n briefje en een pizza voor ons achtergelaten die we met veel plezier als laat ontbijt verorberden alvorens onze wegen zich scheidden en wij de Semana Santa ofte paasvakantie tegemoet gingen.

 

~ Requiem ~

 

Toen kwam ze thuis en sliep duizend jaar. De goden worden bedankt voor de hallucinantste week van het jaar.

 

 S.

 

www.baileys.com

www.broederlijkdelen.be

http://www.dbnl.nl/tekst/elss001kaas01/

www.myspace.com/borat

 

17:21 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Stel u maar is voor da ge examens hebt in zo een geschifte week!

Gepost door: Crazy J | 03-04-07

je bent een van de wienigen die je dagdagelijske bezigheden zo verwoordt en beschrijft dat ze lezen als een dromerig sprookje zwevend op een lentebries ;-)

Gepost door: jeronimo | 06-04-07

ja ja zeggen
ja voelen
ja krijgen
een meisje tussen opstand en opstanding

Gepost door: MD | 07-04-07

Uit waardering Uit waardering voor wat je schrijft dit citaat uit de roman 'Stiller' van Max Frisch:
"En toch, geloof ik, is schrijven zonder voorstelling dat iemand het leest niet mogelijk, al was die iemand alleen maar de schrijver zelf. Dan vraag ik me ook af: Kun je schrijven zonder een rol te spelen? Je wilt tegenover jezelf een vreemde zijn. Niet in de rol maar wel in de onbewuste beslissing wat voor een soort rol ik mezelf toedicht, ligt mijn werkelijkheid. Soms heb ik het gevoel dat je uit het geschrevene te voorschijn komt als een slang uit haar huid. Dat is het; je kunt jezelf niet opschrijven, je kunst alleen een huid afstoten.

Gepost door: jdd | 11-04-07

De commentaren zijn gesloten.