17-03-07

~ Vagina dentata ~

 

Plots baadt de stad in het zonlicht. Plekjes die je nooit voor mogelijk had gehouden, komen behoedzaam tevoorschijn. Menselijke creaturen van wie je amper durfde hopen dat ze nog zouden bestaan, verlaten hun kamers en huizen, hun hokjes en holletjes. De populatie lijkt verdrievoudigd. Alles lééft.

 

~

 

De fiets is van het voorwiel beroofd en dus doet ze het te voet. Letterlijk. Haar maandenlang opgesloten voeten ademen en genieten van het eerste contact met Moeder Aarde. Of in elk geval met het zacht-warme beton. De wind flirt onzeker met haar haren, de zonnestralen weerkaatsen op haar winterwitte gezicht. Ze slaakt een gelukzalig zuchtje en vangt spontaan een huppelpasje aan. Ze glimlacht, zingt en groet haar tegenliggers met gekmakende vriendelijkheid.

 

De eerste picknick van het jaar wordt gehouden. Met de vrienden. Vrienden, zoals ze haar handjevol vrouwelijke klasgenoten al wekenlang liefdevol noemt. Of ze eindelijk eens iets over hen zal schrijven. Dat vragen ze. Ze eten broodjes en koekjes, appels en joehoert met vanillesmaak. Er wordt gekibbeld over de Nutella en de goedkope duochoco. De talloze schaterlachjes stijgen op en vernevelen aan de staalblauwe hemel.

 

De zon is echter onzeker. Ze aarzelt, flirt met stapelwolken en verdwijnt uiteindelijk achter de grijze nevelige slingers.

 

De terugweg verloopt anders. De haartjes op haar armen staan rechtop, een rilling doorkruist haar rug en ze vloekt een beetje omdat ze te voorbarig was. Verzonken in gedachten stapt ze de opeenvolging van lange straten door. Ze weet het allemaal niet zo goed. Waarom ze daarnet zo vrolijk was, is opeens onduidelijk. Het leven kijkt haar dwingend in de ogen en ze slikt. Wie ben je? Waar ga je heen? En bovenal: waarom?

 

~

 

Hij moet ze ook meegemaakt hebben, die existentiële kwesties. Dat zie je aan de manier waarop hij kijkt wanneer hij praat. Weggelopen als het ware uit één van de boeken die hij zo stelselmatig adoreert. Dat wij hem ook adoreren begint wel overduidelijk te worden. Een hele week lang worden speculaties gemaakt, weddenschappen afgesloten en minzame grapjes gemaakt over Het Leukste Uur-en-een-kwart van de week: de literatuur uit het Interbellum onder de deskundige leiding van de jongeheer met initialen CDS.

 

Als cynisme een gezicht zou hebben, zou het lijken op het zijne. Zijn zachte ogen blijven immer verscholen achter een professorbrilletje. De haarcoupe was hip twee decennia geleden. Zijn kleren lijken koste wat kost onopvallend te willen blijven. Tevergeefs uiteraard, want wij waren gek op ‘m vanaf de eerste oogopslag. Het is ’n wedstrijd geworden. Wie zijn bikkelharde opmerkingen kan doorstaan, of in een zeldzaam geval kan retourneren, krijgt punten. Een verleidelijke blik, een ironische opmerking en zelfs Paul Van Ostaijen worden schaamteloos in de strijd geworpen.

 

Hij staat echter nog steeds overeind, kijkt ons recht in de ogen en praat zonder verpinken over vermeende erotische literatuur, freudiaanse lapsussen en vagina dentata. Het is nog steeds één-nul in zijn voordeel. De vrienden staan klaar om terug te slaan…

 

S.

 

 

www.samoera.com/rubriek/dichter/carl-de-strycker

 

15:43 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Duochoco is hoe dan ook lekkerder dan Nutella.

Gepost door: Annelore | 20-03-07

Onze geliefde assistent,
kruising tussen H.Potter en J.Lennon,
CDS heb je raak getypeerd, suzan.
En ondanks het feit dat hij vorige woensdag
zijn ruwe bolster liet zien,
weten wij nog steeds zijn ware aard:
een gevoelige romanticus die misschien zelfs
stiekem gedichten schrijft over ons,
aanbidsters van het eerste uur.

Leve woensdag, van vier tot kwart over vijf!
(en ''straks'' is nog tien minuten hemel...)

Gepost door: marieke | 24-03-07

was ik maar niet zo nieuwsgierig Het stukje over de Rapex baart me zorgen.

Gepost door: Stefan | 27-03-07

ik dacht, laat ik maar even undercover reageren... wie weet haalt die maffe Suzan het echt nog in haar hoofd om een dezer dagen met een fijn glimlachje "elle est rose" onder zijn nieuwsgierige neus te schuiven. En dan zijn de gevolgen natuurlijk niet te overzien... Dan ben ik de enige die nog subtiel platonisch verliefd kan zijn! Je hebt gelijk Suzan, het is ook fijn om te schrijven en te lezen over de zonnige dagen en vrolijke mensen! Zelfs terwijl de regen op mijn raampje danst, word ik weer vrolijk bij de gedachte aan vorige week!

viva carlos!

Gepost door: M.G. | 29-03-07

De commentaren zijn gesloten.