25-11-06

~ België-Polen 0-1 ~

 

Misschien in het midden van de nacht, bij het kleine lampje dat mijn Gentse kamertje in een zweem van warmrood licht doet baden, terwijl het kleine witte muisje diezelfde kamer met een vreselijk irritant geluid vult sinds mijn Poolse buurjongen haar rad herstelde, kan ik weer schrijven. Schrijven, naar hartenlust elke vezel van mijn o zo complexe ziel uitrafelen en hier voor u, beste lezer, neerleggen.

 

Na de mokerslag die de overgang van oktober naar november naar jaarlijkse gewoonte met zich meebracht, kwam de gewenning, het stilletjes genieten van het vroege donker en het late licht. De avontuurlijke gure wind, de bijwijlen goddelijk koude regen voerde me op plaatsen, op warme plekjes die ik bij zomertemperaturen nooit gevonden zou hebben.

 

Dit is geen verhaal, geen relaas met begin- en eindpunt. Dit is de chaos van mijn bestaan. Dit is het opeenvolgen van ontmoetingen, van vragen en antwoorden, van smachten, zuchten en stiekem het onmogelijke najagen.

 

Het waren die drie ettelijk lange uren waar wij na resems toevalligheden samen wachtten, samen voetje voor voetje naderden, plechtig zweerden dat wij geen homoseksuele contacten gehad hadden na 1977 en samen het bloedrode vocht afstonden dat straks een leven zal redden. Ik werp mijn blik op de plaats waar de naald mijn huid doordrong, waar het angstzweet me uitbrak en een rilling doorkruist mijn lichaam. Die rilling vertelt meer, ze schrijft verhalen over harems, over koekjeskruimels op het bed en over een streling die een zesde zintuig in me wakker maakte.

 

Of nee het was iets anders. Eerder. Een avond vol kussende mannen, kronkelende jongens en evenveel gapend genietenden in de rode zeteltjes voor het beeldscherm. Eén meisje tussen de talloze roze koppeltjes. De daarop volgende nachtelijke gesprekken met de oerheteroseksuelen waarbij ik onder invloed van amaretto-koffies met slagroom elke schilfer van hun ziel afpulkte tot ik de naakte mens in al zijn pracht te zien kreeg. Twijfelend. Liefhebbend. Eeuwig zoekend. Groots in eerlijkheid. Echte mannen. Zij mogen het geweten hebben. Vernuftelingen.

 

De herhaling tien dagen later des te mooier. Het was mijn beurt. In die goddelijke zetel keek ik naar mijn handen terwijl ik na een lange aanloop mijn vreemdste twijfels opbiechtte. Woorden bij hun naam noemen. Daden verantwoorden. Als apotheose het verliefde gehuppel van twee vrouwen op scherm en wij beiden genietend van hetzelfde meisjeskontje. Onwillekeurig grinnikte hij omwille van de jongen die bijwijlen in dit kind verscholen zit. Vernufteling.

 

Of was het dat plaatsvervangende euforische geluk toen ze me vertelde over het vreemde creatuur dat de laatste dagen wel erg veel van haar tijd had opgevuld. Hoe hij zijn hand op haar gezicht legde en verwonderd uitdrukte hoe perfect beide in elkaar pasten. Ik aanbid deze jongeman die mijn marsman zo in vervoering brengt. De blonde gek die ik al gekscherend de reïncarnatie van Kurt Cobain noem en hem daarmee dermate beledig dat hem weerom een vreemde blik ontsnapt. De groeten aan Brenda, schrijft hij aan haar en die groeten maakt ze mij meteen over. Hij miste ei zo na zijn trein en bewees me met een vluchtige kus op haar lippen dat het meer was dan alleen gerotzooi. De romantiek kleefde aan de koude lucht en even voelde dit hart een vlaag van angst en gemis.

 

De zeemzoete tonen en raak gekozen woorden van een al te melancholische Leuvense student alias singer-songwriter versterkten dit gevoel zowaar. Of het waren de hormonen. De portie dromerigheid werd meteen vervangen door een staaltje hete muziek van wat ik zonder schroom de geilst bewegende man van Vlaanderen zou noemen. Worstelend, verlangend, smachtend en genietend bracht ik de voorbije etmalen door.

 

Twee maal niets, zou later blijken wanneer ik moe maar meer dan voldaan mijn verlaten kamertje binnenstrompelde. Mijn hart tuimelde als een bonkerige betonmolen toen ik aarzelend op zijn deur klopte. Zijn eeuwig twinkelend-vochtige ogen vonden de mijne wanneer hij me op zijn typische manier in zijn jongenskoninkrijk binnenliet. Uren van verhalen hebben we er al op zitten, hij en ik. Over het leven, de vrijheid, de Poolse politiek en het Belgische weer. Over zijn Magic en mijn Marsman, over het christendom, over porno, over conservatieve en liberale ideeën, over de liefde en over het feit dat hij niet van meisjes met rokjes houdt maar des te meer van die met lage jeans. We spendeerden middernachtelijke uren met Stratego, Vieropeenrij en kaarten. Ik won. Hij gekrenkt. Tot hij een schaakbord bovenhaalde en ik even geleden de drie-nul onder ogen moest zien. Hij won. Ik smolt. De jongen met het lieve gezicht, de grappige boxershorts en de passie voor geschiedenis. Hij is eerlijk en direct en wordt volgend jaar journalist. Net als dit meisje dus, alleen veel sneller en beter.

 

Mijn tijdelijke god, mijn provisorische bron van adoratie tot hij over veel te korte tijd op het vliegtuig naar het thuisland zit om daar zijn doodgewone leventje weer op te pikken.

 

Polen versloeg België op het veld met één nul. België droomt van de zoetste wraak, de beslissende terugwedstrijd op Poolse bodem… Hopelijk. Ooit. Deze zomer. Misschien.

 

Thee drinken en kleren wassen was nooit eerder zo spannend…

 

Eindelijk weer,

 

je Cé

 

 

 

www.milow.be

www.lalalover.com

www.holebileuven.be/filmfestival

 

01:55 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

Commentaren

Oprecht, rechtuit, dromerig, zoals we ze kennen... Puur en onversneden!
Het genoegen was geheel aan de kant van deze vernufteling... Warme knuffel en belachelijke Volver-smakken ;-)

Gepost door: Didi | 26-11-06

je woorden zijn als om
onvoorwaardelijk en onvermijdelijk
stapelverliefd op te worden

ik drink de goddelijke druppels uit je pen
de kronkels uit je smachtend leven
en geniet...


woorden klonken me nooit eerder
zo als muziek in de oren

Gepost door: elle-est-vert | 26-11-06

Vereerd... verbaasd, verwonderd omwille van zoveel gevoel in één schamel gedicht. De bal der indrukwekkendheid ligt geheel en al in uw kamp...

Gepost door: La fille Cé | 26-11-06

wat schrijf je dit weer sfeervol schilderend met
woorden...

Gepost door: lord cms | 27-11-06

Gelukkig... is inspiratie zeer besmettelijk

Gepost door: elle-est-vert | 27-11-06

Wie bent u?

Gepost door: La fille Cé | 27-11-06

Groen
iemand die met
groene vingers
woorden en zinnen
liefdevol laat groeien

en voorzichtig snoeit
tot alleen nog de
essentie blijft



op zoek naar
de rozen tussen
het onkruid...

Gepost door: elle-est-vert | 28-11-06

fascinerend nooit vervelend en met woorden spelend!

Gepost door: huh¿ | 29-11-06

Elle est vertE, n'est-ce pas ?

Gepost door: uhu ? | 30-11-06

Mea Culpa inderdaad
terechte opmerking

ik zou me beter
beperken tot wat
me het beste ligt

nederlands ;-)

Gepost door: elle-est-verte | 30-11-06

U was... ... hier eerder, maar dan onder het pseudoniem She's green. Vanwaar de voorkeur voor groen?

Gepost door: La fille Cé | 30-11-06

Broos, weerloos & kwetsbaar
Dromerig, zwevend & hemelsheerlijk


Toch...


Zó herkenbaar

Gepost door: x | 08-12-06

Saai, vervelende schrijfstijl, nutteloze informatie... Je hebt evenveel talent als Margiet Hermans. Geef het nu maar al op zodat ik geen hoofdpijn meer krijg op mijn vrije namiddagen.

Gepost door: Osa Modas | 15-05-07

De commentaren zijn gesloten.