28-06-06

~ Hoofdstuk één ~

 

Ik ben geslaagd. De proloog is af. Behoedzaam draai ik de bladzijde om en lees de krullerige letters: “Hoofdstuk één”. Het begint spannend. Ik vraag me af hoe het verhaal zal voortkabbelen. Wordt het een thriller? Een psychologische roman? Ik veeg de laatste traan weg en glimlach stoer. Het wordt een reisverhaal vol avontuur… en een vleugje romantiek.

 

{www.rockwerchter.be}

23:25 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

25-06-06

~ Oog op oneindig ~

 

Vrijheid. Freedom. Liberté? Indien er duizenden namen waren voor dit goddelijke fenomeen, ik zou ze hier alle neerpennen. Het onbeschrijfelijke gevoel, de opluchting, het pure genieten… Soms zouden woorden beelden in zich moeten dragen. En muziek. Want iets onbeschrijfelijks verwoorden? Kunt u dat?

 

Het is niet één iets wat me raakte. Het is niet een enkel tafereel, een flits van ontroering die me een gelukzalige glimlach bezorgde. Het geheel, de twee dagen waar we zo naar uitkeken, het alles mogen en niets moeten, het onbezonnen leventje, het zuivere gevoel, de sluimerende liefde om ons heen… De zomer tout court.

 

Waarlijk, ik ben gelukkig.

 

Ik zou kreetjes willen uitroepen. Oh wat mooi! Oh wat lief! Oh wat lekker! Oh wat heerlijk!

 

Dit wordt een onsamenhangend mengelmoesje van vreugde. Een perfecte weerspiegeling van de voorbije uren. Ik kan geen verhaal schrijven. Enkel indrukken.

 

~ De zomerzon streelt onze schouders wanneer ik achterop de fiets spring. Een zacht briesje drijft ons vooruit. We wankelen en schaterlachen en speuren de straten af naar geheime politie. We slingeren doorheen de massa mensen en ik grijp je om de haverklap vast uit angst te vallen. Het lijkt wel een passage uit een zomers boek. “En zij reden de horizon tegemoet…” ~

 

 

~ Het podium wordt dit jaar gevuld met nieuwe namen en jonge gezichten. Het smaakt. Mondjesmaat. Het schemert reeds wanneer een sexy jongeman het podium bestijgt. Hij heeft iets grappigs over zich, iets kinderlijk tegendraads. Omringd door verscheidene muzikanten en instrumentjes leeft hij zich uit op dat podium alsof hij thuis voor z’n spiegel staat. Lalalover. Het klinkt. Het raakt. Het heeft iets jazzy, iets soul, iets werelds. Een vlaag van romantiek overmant me… Ik ga naast je staan en neem je helemaal in me op. Ineens vind ik je o zo aantrekkelijk. De situatie verslindt me met al haar passie en tragiek. De gulzige Liefde heeft je in haar greep. Ik voel je hart. Het zweeft om ons heen en rust even op die ene warme plaats. Ik bemin je. Ik bemin samen met je. Ik wil je nooit meer kwijt… ~

 

 

~ Onze traditie. Het laatste weekend van juni. De weide aan de grens. De eerste zomers klinkende noot. Het doet me goed je naast me te hebben. Elk jaar diezelfde elementen maar met een hele nieuwe sfeer. Ik draag het zwarte jurkje en de heilige slippertjes. Jij wandelt de weide op, in je handen een grote kom fruitsla die je met zoveel liefde en gevoel voor detail bereid hebt. We liggen in het gras en genieten en nemen foute foto’s. Het Geile Kruisteken Deel Twee. We drinken een groen goedje uit een tweedehandse waterfles. Je glimlacht ondeugend en we verwonderen ons over hoe de dingen anders zijn en toch hetzelfde. We kruipen knusjes samen en fotograferen met het oog op oneindig. We maken plannen voor morgen en voor volgend jaar. We zijn wie we zijn. We zijn elkaar… ~

 

je Cé

 

{www.grensrock.be}

15:37 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

23-06-06

~ Troost ~

 

Eindelijk. Vrijheid. Eindelijk… Het gevoel dat me besprong toen ik grijnzend m’n allerlaatste proefwerk van mijn middelbare schoolcarrière inleverde, was werkelijk uniek. Het uitbundige (lees: uiterst marginale) feestgevoel achteraf was zowaar nog beter. De cursussen chemie vlogen door de gangen en een bende op hol geslagen wezens brulde, tierde en juichte, kreunde en zuchtte van pure opluchting. Drank vloeide rijkelijk aan de schoolpoort, oerkreten en spontane omhelzingen gratis meegeleverd.

 

Die avond, zijnde gisteren, beleefde ons klasje haar allerlaatste avontuur. Wij palmden het grootste speelplein in omstreken in, waar wij ons tegoed deden aan kilo’s barbecuevlees terwijl de bedwelmende vloeistoffen aan een ongezien tempo verzwolgen werden. Wij schaterden en dolden en genoten van elkaar. Echter, ook spanning, vermoeidheid en frustratie toonden zich bovengemiddeld. Er werd gehuild en gesnikt, getroost en geknikt. Het was compleet. Het was af.

 

En waar ik twee weken diepe vreugde voelde en beminde en genoot, overviel me die avond een onverklaarbaar verdriet. Het kwam opeens, per ongeluk, en nestelde zich diep in mezelf. Het was angst. Het was pijn. En bovenal: het was liefde…

 

Zoals we daar lagen in het gras, je handen liefdevol woelend door mijn haar, mijn hoofd op je borst, mijn hart treurend om een ander. Ik wilde wel helemaal wegkruipen in je warme armen, alsof je Troost was in hoogsteigen persoon. We staarden naar die ene heldere ster en speurden de hemel af naar andere. “Je bent een raar gevalletje” zei je zacht en ik kon niet anders dan beamen.

 

Wankelend bewandel ik de flinterdunne lijn die vreugde scheidt van verdriet. Het was me een vreemde avond, een vreemde nacht, een vreemde ochtend. Het was tragisch en hilarisch te gelijk. Ik denk dat ik niet groot wil worden…

 

je Cé

11:11 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

20-06-06

~ Poer Toezjoer ~

 

Le français. Hoe hard mijn geest het ook probeert, ze kan het niet nalaten bij het bestuderen van deze taal aan Haar te denken. La fille Cé. Elk Frans woord dat ik in de mond neem is een ode aan Haar. Zij waaide m’n tot dan toe immer Nederlandstalige leventje binnen en veroverde mijn hart. “Poer Toezjoer”.

 

Zij liet me proeven van Paul Verlaine en Charles Baudelaire, van Mallarmé en Rimbaud. Elle me faisait sourire et pleurer en même temps… Mijn hart bonkt aan een ongehoord tempo wanneer Haar naam om mijn lippen speelt, wanneer ik me Haar gelijkmatige gelaat voor de geest haal. Ze raakte me daar waar geen enkel meisje, ik corrigeer, daar waar geen enkel menselijk wezen dat ooit deed: het diepst van m’n ziel… Ze daagde me uit met haar missiven, haar watervallen van woorden en haar conglomeraat van lettertjes. Zij was het die me leerde hoe vingers dansen op het toetsenbord en hoe liefde uitzonderlijke proporties durft aan te nemen.

 

Wanneer ze “stotterend en stuivend” de wereld tegemoet huppelde, bleef ik wezenloos, woordeloos achter. Zo ook op dit eigenste moment. Ik wil uitgebreid vertellen, anekdotes aanhalen, ik wil impressies oprakelen en Haar mooiste woorden hier neerschrijven. Echter, dit is onmogelijk. Zij kan niet in twee penseelstreken samengevat worden. Zij is Muze. Zij is Sappho. Zij is Aphrodite. Zij is God.

 

Ik slaak een dromerige zucht en denk met heimwee terug aan één van Haar eerste virtuele hoogstandjes. Ze ontwapende me. Ze blies al mijn zekerheden aan flarden. Ze citeerde Louis Aragon op hoogst romantische wijze: « Tes yeux sont si profonds que j’y perds la mémoire… »

 

A-dieu,

A-déesse,

 

je Cé

22:46 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-06-06

~ Ode aan mijn marsman ~

 

Een oplettende lezer zal reeds opgemerkt hebben dat hier her en der verspreid vaak het woord “marsman” gedropt werd. Voor zij die reeds vreesden dat een schizofrene wederhelft me van tijd tot tijd overheerste, doe ik hier uit de doeken wie dit mysterieus personage dan wel zijn mag.

 

We zweven even twee jaar terug in de tijd. Ik was vijftien-en-nog-iets en onderdanig aan de sleur van het bestaan tot op ’n dag een vreemd specimen uit de hemel tuimelde en prompt naast me in klas plaatsnam. ~ latere anekdotes hebben overigens uitgewezen dat u er goed aan doet uw buurjonkvrouwen en –heren te leren kennen, zij zijn niet voor niets naast u beland! ~

 

Maar goed, dit specimen, dat al gauw omgedoopt zou worden tot “marsman” scheen alle voorgaande indrukken: “stil, braaf & meningloos meisje” volledig tot de schroothoop te verdoemen. Zij bleek een uiterst energiek en volstrekt krankzinnig personage te zijn, een revolutionair in spé, een bodemloos vat vol ideeën en een wereldverbeteraar tot in het romantische toe.

 

Waar wij elkander in het begin schroomvol benaderden, zijn wij nu zielsverwanten, partners in crime (en dit ook letterlijk te lezen *grijns*) en wederzijdse troost in dagen met lastige ouders en nachten vol liefdesverdriet.

 

En met de warmste glimlach en vochtige ogen glijden mijn gedachten terug naar de pré-nachtelijke ontmoeting die wij gisteren deelden, een historische weliswaar. Daar wij beiden klassieke studies aangevat hebben zo’n zes jaar geleden, werd dit weekend geheel en al opgedragen aan Tacitus, Seneca en Nero. Echter moet opgemerkt worden dat wij beiden “het blokken” vaker verzuimen dan dat we aan onze werktafel plaatsnemen. Zodus wij vleiden ons neer in m’n huiskamer en reciteerden elkander de klassieke filosofie. We grijnsden en dolden en mijmerden over onze eventuele toekomstige filosofische studies. Tot zij plots een nostalgische glimlach tentoonspreidde en me toesprak: “Marsman van me, herinner je je nog vandaag precies twee jaar geleden? Wij kenden elkaar net, wij zwoegden toen evenzeer boven klassieke letteren maar brachten een fantastische middag samen door. We hadden een gitaar en koekjes en drankjes en nestelden ons vlakbij het meer…”

 

Een vreemdsoortige warmte vervulde me maar ze ging verder: “En vorig jaar, net op hetzelfde moment, toen je mij “Het Groote Overlevingspakket” overhandigde voor de zomer en wij onder de verschroeiende zon in het park een ferm uitgelopen pauze genoten. Is het niet fantastisch?”

 

Zowaar een mens zou voor minder hartstochtelijk worden… Een fantastische zomer staat ons op te wachten waarin wij neerstrijken op festivalweides en verre landen aandoen terwijl we her en der in kraakpanden binnenwaaien en multiculturele evenementen in ons opzuigen. La vie nous appelle… enfin…

 

Ontroerd,

 

je Cé.

11:38 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

16-06-06

~ Vrijdag ~

 

Mijn lichtpunt in deze moordend lange dagen, mijn moment van verlichting. Vrijdag. Zou deze dag altijd al zo geheten hebben? Of zou haar naam op een dag als deze door een individu als mezelf bedacht geweest zijn? Vrij-dag. De dag waarop we even vrijheid genieten. Vrij-dag, waarop we vrijen onder de blakende zon…

 

Ja hoor… ik ben er vrij zeker van dat een oververmoeide romanticus na een tergend lange donderdag die naam verzon, hoopvol uitkijkend naar het einde van de tunnel…

 

~

 

Het gaat me moeilijk af vandaag, om juiste woorden en dito zinnen te formuleren. Het hapert, het stokt en schuurt aan alle kanten. Prestatiedruk verdooft al wat anders pruttelt en prikkelt. Waar ik anders zou schrijven over vliegende honden en schaakstukken die elkander oneerbare voorstellen deden, gaapt een ongelooflijke leegte in mijn hoofd. Een retro-roze niemendalletje dat me even vrouw doet voelen en mijn marsman en mezelf die gekscherend op het muurtje in onze voortuin stonden. Het zijn impressies die ik anders moeiteloos tot een woordencluster zou aaneenrijgen. Het lukt niet. Dat moet kunnen. Vergeef me.

 

~

 

Wat ben je mooi zoals je lacht en spreekt en aan een ander toebehoort…

 

 

23:17 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-06-06

~ Lachwekkende liefdes ~

 

Het is een prachtige avond. De verstikkende hitte heeft nederig plaatsgemaakt voor een zachte warmte, af en toe vervolmaakt met een verfrissend zuchtje wind. Beestjes die je onbestaande achtte, schijnen er plezier in te scheppen op je naakte ledematen neer te strijken. Je protesteert niet. Je houdt wel van gezelschap, hoe klein en groen ook.

 

Dag vier in je eentonige veertiendaagse. De getallen zitten voor eeuwig opgeborgen in de archieven van je leven. Morgen mag je uitslapen. Vrije dag. Nog nooit klonken twee woorden zo rustgevend. Je geniet van de stilte voor de storm. De twee uren plakkerige slaap hebben je deugd gedaan, zo ook het even lange bezoek aan je lieve bijna-buurmeisje.

 

Je doet je best niet in een existentiële melancholie/gelukzaligheid te verzinken. Te laat. Milan Kundera grijnst je toe vanuit zijn “Lachwekkende liefdes” en je ondergaat gedwee de moderne zedenpreek van Baz Luhrmann in ‘Everybody’s free (to wear sunscreen)’…

 

“Enjoy your body, use it every way you can…don’t be afraid of it, or what other people think of it, it’s the greatest instrument you’ll ever own. Dance…even if you have nowhere to do it but in your own living room.”

 

Je vader leest ‘De Tijd’, besproeit het gazon en vraagt je terloops doch dwingend waarom je niet meer uren achter je bureau plaatsnam. Je heft naar goede gewoonte een loze verdediging aan. Het plaatje klopt.

 

Even zweven je gedachten terug naar wat je bijna-buurmeisje zonet in de mond nam. Ze heeft die zeldzame ingetogenheid, aangevuld met een charmante lieflijkheid. Ze bloost wanneer ze het zegt, alsof ze amper gelooft dat ze het zelf bedacht heeft: “Misschien moet je vragen of je even zijn minnares mag zijn…”

22:29 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-06-06

~ Glimlach ~

 

Ik zou kunnen schrijven over getallen die voor m’n slaperige ogen dansen of over tranen van verlichting na een deugddoend gesprek. Zelfs over nachtelijke omzwervingen en colablikjes die weigerden te bewegen. Echter, ik heb een belofte te vervullen.

 

Vooroordelen. Ze hebben één positieve kant: wanneer ze weerlegd worden, is het genoegen des te groter. Net op tijd. En je zou zowaar in Iets Liefdevols gaan geloven…

 

Je doet me glimlachen. Misschien vul je wel een gaatje in m’n bestaan. Je hebt mijn hart veroverd zonder mijn realiteitszin te verwoesten. Dat zie ik je weinigen nadoen. Daar waar ik anders ongezonde hartstocht en utopisch verlangen ervaar, voel ik nu een diepe vriendschapsliefde, alsof ik je al jaren ken. Je doet me telkens weer glimlachen. Je kijk op de wereld, je onverwacht rake humor en je brein dat toch wel meer aankan dan ik voorheen gedacht had.

 

Je hebt iets spontaans over je, iets vriendelijks, iets echts. Bij jou voel ik me wérkelijk op m’n gemak… Eén week is te vroeg om een balans op te maken, maar te laat om je nog te kunnen missen. Eerst die rotproefwerken doorworstelen en dan zien we wel. Dankje om wie je bent. Ik glimlach…

 

je Cé

20:51 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10-06-06

~ Zomerjurkje ~

 

Een aanhoudend zuchten overmant je. Zoveel indrukken in zo’n korte tijdspanne volstaan om je zo’n beetje van je sokken te blazen. Terrasjesweer. Wat een burgerlijk woord voor zo’n bevrijdend en hartstochtelijk fenomeen.

 

We schrijven de vroege avond. Een verkwikkend briesje streelt je schouders en de zon smeult nog na van een hete dag. Je draagt een licht zomerjurkje waarin je wel onophoudelijk zou willen rondtollen, je ogen gesloten, je armen wijd gespreid. Je zit op een houten klapstoeltje aan een houten tafeltje. Je marsman kijkt je liefdevol grijnzend in de ogen terwijl je af en toe nipt aan een ijsdrankje met limoentjes waarvan de naam je steevast ontglipt.

 

Oude en nieuwe bekenden naderen en slaan even een praatje om daarna weer te verdwijnen in hun mysterieuze levens. Je laat het allemaal graag over je komen: de warmte, de woorden, de op til zijnde omwentelingen in je bestaan. Zou het kunnen dat je bloost? Is het mogelijk dat je heel even een schaars moment van vreemd geluk beleeft?

 

Je nestelt je nog even onder het dunne laken en mijmert verder, je gedachten nog steeds rustend op die genoegzame avond. Je twijfelt. Is het mogelijk dat je nog een vervolg aan dat terrasje breide? Je hart gaat sneller kloppen. Het was iets met geesten en een bolletje op een pols. De hond hijgde en jij lachte. Je probeert je de figuranten voor de geest te halen. En weer die zucht. Het was iets met een gedicht…

 

Suizend,

 

je Cé.

09:53 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-06-06

~ Bontgekleurde vissen ~

 

Wat wilde ik graag mijn hand op je bil leggen en even tot onder je broekspijp naar boven glijden.

 

Sommige situaties hebben van nature erotiek over zich. Ik denk aan tango dansen met jongens én meisjes, aan clandestiene afspraken of prikkelende verhalen. Andere, zoals bovenstaande, zijn daarvoor afhankelijk van externe factoren zoals timing, de gemoedstoestand van beide partijen en ~ ja hoor! ~ het weer.

 

Nu nog gaat dat spannende gevoel niet weg. Voor de eerste en tegelijk allerlaatste maal voert aardrijkskunde me weg, ver van hier. Het is er vervuld van een zoele zomerwarmte en de natuurlijke rust wordt enkel verstoord door het ritmische geluid van een klaterende waterval. Daar middenin sta jij. Je naakte lichaam enkel door ’n strategisch geplaatst stofje omhuld. Bontgekleurde vissen kietelen je voeten. Hier speelt Arsenals “Saudade pt 2” als een echoënd paringslied. Realiteit jengelt om aandacht. Ik bezwijk, zij het schoorvoetend.

 

Ik kom eraan. Nog twee weken…

 

Even wegdromend,

 

je Cé.

21:59 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-06-06

~ Onvermijdelijk ~

 

Verwachtingen. “Men” koestert hoge verwachtingen. Wat begon als tijdverdrijving op een zieke vrijdagnamiddag, is uitgegroeid tot een heus virtueel logboek dat mensen daadwerkelijk lezen. Ik krimp ineen bij de gedachte aan alle hoopvolle harten die wachten op ’n volgende post van me. Het is onvermijdelijk. Ik zal hen teleurstellen.

 

Vrijdag begint een eentonige periode. Twee lange weken waarin m’n herseninhoud danig op de proef gesteld zal worden. Stress zal door mijn lijf stromen en me verhinderen de lyriek van het leven aan te voelen. Ettelijke hoeveelheden chocolade zullen door mij verzwolgen worden. Avonden in tranen en nachten vol angst staan me te wachten. Eén streefdoel: vrijheid.

 

Donderdag 8 juni 2006 zal een historische dag worden. Ongelooflijk dat zes schijnbaar eeuwigdurende jaren reeds voorbij zijn. Ik zal huilen. Misschien niet uitwendig dan wel binnenin. Afscheid komt immer ongelegen. Nog één dag…

 

Rusteloos,

 

je Cé.

23:20 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

06-06-06

~ Gentlemen's code ~

 

Met mijn passionele aard, gebrek aan realiteitszin en mijn eigenaardigheid steeds die mensen uit te kiezen die reeds van een levenspartner voorzien zijn, heb ik al vele onschuldigen gekwetst. Zelfkennis is één der weinige deugden die ik in overvloed bezit. Ik wéét het. Ik weet dat ik vaak geen “gentlemen’s code” hanteer.

 

Het is overbodig te melden dat al mijn liefdes platonisch waren en dat ik de aanbeden persoon in kwestie nimmer op welke wijze dan ook lijfelijk bemind heb. Doorheen de jaren heb ik echter ontdekt en ondervonden dat ook woorden vol liefde een relatie op de proef stellen. Dat kan me erg pijn doen. Beseffen dat je de ene raakt en de andere kraakt. Ik wil geen indringer spelen. Ik wil enkel liefhebben.

 

Liefste vriend,

 

graag wil ik je tot in de kleinste details beschrijven tot mijn woorden een ode vormen die je nooit eerder las. Je zou het niet appreciëren. Ik doe het een andere keer wel, beloofd. Ik wil je bedanken en je toelachen op de meest nederige en oprechte wijze. Misschien moet ik dat eerst oefenen… ~glimlach~ Tranen kruipen me in de ogen wanneer ik terugdenk aan de lach die je me daarnet schonk. De eerste echte in een voor mij oneindig lange tijd. Het spijt me zo… Ik beminde je geliefde hartstochtelijk maar nimmer wilde ik jullie band verbreken. Jij en haar, twee beeldschonen, de goddelijke tweevuldigheid even op aarde neergestreken. Je bent zo moedig zoals je bent. Ik bewonder je. Ik denk dat ik van je hou. Vergeef me alsjeblieft.

 

“Storm clouds may gather and stars may collide... but I love you until the end of time...”

 

je Cé.

17:57 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

04-06-06

~ Foutloze eenheid ~

 

Misschien gaat morgen alles beter… opperde ik gisteren. Zo lang heb ik zelfs niet moeten wachten. Toen m’n marsman en ik onszelven opgaven om vier uren op Vlas Vegas, zijnde een alternatief festivalletje, de bonnenstand te beheren, wisten wij niet waaraan we begonnen. Wij stortten ons met volle overgave op dit eervolle werk en onze eerste verlegen glimlachjes werden ruimschoots vergoed. Meer nog, naarmate de avond vorderde, ontpopten de kleine lachjes tot een heus breedsmoel- en schatergelach. De schoonheid van dit alles was onbeschrijfelijk ~ zoals zovele zaken zal een attente lezer onderwijl al opgemerkt hebben.

 

De prachtige menselijke exemplaren die gisteren de revue passeerden, waren niet alleen vervuld van een goddelijke schoonheid, zij waren ook voorzien van een bovengemiddelde portie vriendelijkheid. Zo was er een Italiaans uitziende jongeman die z’n lichtkrullende haardos in ’n dot had gehesen. Terwijl dit bij zowat elke man volledig zou misstaan, gaf het deze een geraffineerde aantrekkelijkheid. Zo ook de jongen volledig in zwart gehuld die me met fonkelende oogjes aansprak in zowat zes talen. Hij wilde indruk maken en slaagde daar dan ook ruimschoots in. Toen ik hem na middernacht in de op drum&bass bewegende schare ging zoeken, bleek hij onvindbaar.

 

De allermooiste echter, was een slanke mannelijke donkerharige die een zweem van vrouwelijkheid over zich had. Zijn lippen versmolten als van Bovenaf geregisseerd tot een volmaakte glimlach. Zijn handen bewogen met een aan perfectie grenzende elegantie. Dit personage leek een geëvolueerde mens:waar man en vrouw tot een foutloze eenheid samengevoegd werden.

 

Misschien is het niet wenselijk hier nog aan toe te voegen dat ik na onze shift bij het drinken van anderhalve unit alcohol reeds wankelde op m’n toch al onstabiele lichaam. De vraag rijst waarom ik dat goedje toch zo slecht verdraag. En waarom ik in deze licht beschonken toestand een vriend van me op geheel onsubtiele wijze een mobiele liefdesverklaring toezond. Drank vergroot mijn hartstochtelijkheid en verkleint mijn toch al geringe realiteitszin.

 

En m’n marsman maar schateren om niets…

 

Nagenietend,

 

Je Cé.

07:53 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-06-06

~ Acute woordenloosheid ~

 

Sommige dagen zijn kort van stof. Ze komen en gaan en spreken voor zich. Less is more. Een goede vriend van me kan exact hetzelfde zeggen met vijf keer minder woorden dan mezelf. Dat kan ik bijwijlen wel eens geniaal vinden. Wolligheid. Een relatief bekend journalist noemde mijn taalgebruik zo toen ik hem mijn laatste pennenvrucht via de virtuele weg toezond. Hij was wel onder de indruk. Een beetje.

 

Misschien heeft deze acute woordenloosheid wel te maken met de omgeving waarin ik me bevind. Wetenschappelijke formules vormen mijn momentane biotoop en fysica staat zowaar loodrecht op mijn creatieve vermogens. Enkel Einstein kan me meer dan boeien. Wanneer ik lees over onbereikbaarheid van het heelal en snelheid van het licht, dan dwarrelen even sterretjes voor m’n ogen. Mijn metafysische wijsheid echter, die staat nog in z’n kinderschoenen.

 

Culturele bezigheden schijnen dat gebrek aan kennis danig te compenseren. Misschien gaat alles morgen beter…

 

{www.vlasvegas.be}

13:55 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01-06-06

~ Regenboogjongens ~

 

Ogen die zichzelf amper open kunnen houden, hoofdpijn afgewisseld met buikkrampen en een slepende moeheid. Diverse kwaaltjes schepten er vandaag plezier in dit arme kind te vergezellen. Lijdzaam onderging ik deze mottige dag. Het was de prijs die ik maar al te graag betaalde voor de twee uren puur genot die ik vorige nacht beleefde. Een al te gretige lezer zal zich hierbij meteen verheugen op een sappig verhaal. Tot mijn niet al te grote spijt moet ik allen teleurstellen: ik aanschouwde gisteren slechts een filmpje.

 

Het stiekem aanschouwen was op zich reeds een belevenis. Verplaatsbaar schermpje op mijn donsdeken, oortjes in mijn oren en een aanhoudend bonkend hart omwille van een ventilatortje dat wel erg veel lawaai produceerde in ons nachtelijk en muisstille huis…

 

~ Verwekkers worden beter geen deelgenoot gemaakt van nachtelijke uitspattingen in proefwerktijd… ~

 

Summerstorm. Grote kans dat zij die zich wel eens in holebikringen begeven bij het horen van deze titel een gelukzalige glimlach produceren. Zo ook mezelf. De beelden beschrijven zou ze louter onrecht aandoen. Ik kan enkel kwijt dat al wie van jongens houdt in hun meest pure en liefdevolle vorm dit meesterwerkje zeer zeker zal appreciëren.

 

Het trof me hoe ik mezelf liet meesleuren in het lief en leed van deze “foute” jongens. De frequentie van mijn hartritme verdubbelde bij de aanblik van elke jongenskus, slap handje of vertederde oogopslag. Hoewel de diversiteit onder de regenboogjongens onvoorstelbaar  is, hebben ze allen één iets gemeen: ik bemin hen o zo vurig…

 

Waar ik anders watervallen van woorden produceer om taferelen te beschrijven, stokt hier mijn adem samen met mijn inspiratie. Wanneer twee jongens elkaar begeren en lijfelijk liefhebben schiet het Nederlands te kort. Beyond. Hun ruwste en zachtste manier, het meest in intieme gebaar om liefde uit te drukken. Het summum van lichamelijke schoonheid. Het hoogtepunt van romantiek.

 

Heerlijk fout,

 

je Cé.

 

21:48 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |