18-06-06

~ Ode aan mijn marsman ~

 

Een oplettende lezer zal reeds opgemerkt hebben dat hier her en der verspreid vaak het woord “marsman” gedropt werd. Voor zij die reeds vreesden dat een schizofrene wederhelft me van tijd tot tijd overheerste, doe ik hier uit de doeken wie dit mysterieus personage dan wel zijn mag.

 

We zweven even twee jaar terug in de tijd. Ik was vijftien-en-nog-iets en onderdanig aan de sleur van het bestaan tot op ’n dag een vreemd specimen uit de hemel tuimelde en prompt naast me in klas plaatsnam. ~ latere anekdotes hebben overigens uitgewezen dat u er goed aan doet uw buurjonkvrouwen en –heren te leren kennen, zij zijn niet voor niets naast u beland! ~

 

Maar goed, dit specimen, dat al gauw omgedoopt zou worden tot “marsman” scheen alle voorgaande indrukken: “stil, braaf & meningloos meisje” volledig tot de schroothoop te verdoemen. Zij bleek een uiterst energiek en volstrekt krankzinnig personage te zijn, een revolutionair in spé, een bodemloos vat vol ideeën en een wereldverbeteraar tot in het romantische toe.

 

Waar wij elkander in het begin schroomvol benaderden, zijn wij nu zielsverwanten, partners in crime (en dit ook letterlijk te lezen *grijns*) en wederzijdse troost in dagen met lastige ouders en nachten vol liefdesverdriet.

 

En met de warmste glimlach en vochtige ogen glijden mijn gedachten terug naar de pré-nachtelijke ontmoeting die wij gisteren deelden, een historische weliswaar. Daar wij beiden klassieke studies aangevat hebben zo’n zes jaar geleden, werd dit weekend geheel en al opgedragen aan Tacitus, Seneca en Nero. Echter moet opgemerkt worden dat wij beiden “het blokken” vaker verzuimen dan dat we aan onze werktafel plaatsnemen. Zodus wij vleiden ons neer in m’n huiskamer en reciteerden elkander de klassieke filosofie. We grijnsden en dolden en mijmerden over onze eventuele toekomstige filosofische studies. Tot zij plots een nostalgische glimlach tentoonspreidde en me toesprak: “Marsman van me, herinner je je nog vandaag precies twee jaar geleden? Wij kenden elkaar net, wij zwoegden toen evenzeer boven klassieke letteren maar brachten een fantastische middag samen door. We hadden een gitaar en koekjes en drankjes en nestelden ons vlakbij het meer…”

 

Een vreemdsoortige warmte vervulde me maar ze ging verder: “En vorig jaar, net op hetzelfde moment, toen je mij “Het Groote Overlevingspakket” overhandigde voor de zomer en wij onder de verschroeiende zon in het park een ferm uitgelopen pauze genoten. Is het niet fantastisch?”

 

Zowaar een mens zou voor minder hartstochtelijk worden… Een fantastische zomer staat ons op te wachten waarin wij neerstrijken op festivalweides en verre landen aandoen terwijl we her en der in kraakpanden binnenwaaien en multiculturele evenementen in ons opzuigen. La vie nous appelle… enfin…

 

Ontroerd,

 

je Cé.

11:38 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Marsmannetjes intrageren op een ijzingwekkend hoog niveau Ik kan me nauwelijks voorstellen dat iemand die deze "Ode aan mijn marsman" heeft gelezen niet even stilstond bij het leven. Ik ben dan ook vast niet de enige die vol bewondering en verwondering perplex staat bij het besef dat degelijke uiterst jonge veulens reeds het geluk hebben gehad om een dergelijke vriendschap te mogen ontdekken. Velen onder ons hebben niet het geluk dit te mogen ervaren op een dergelijke jeugdige leeftijd. Ik vind het prachtig! Ik hoop dan ook voor al wie dit leest -jong of oud- dat hij of zij het voorrecht mag hebben om zijn leven te mogen verreiken met een dergelijke -ik zoek naar een sterker woord dan vriendschap en minuscuul zwakker dan de ware liefde.
Aan hen die nu zeggen of denken: "Wat loopt die pipo hier te raaskalken" zeg ik: "Leef verder, misschien begrijp je het ooit, misschien ook niet, maar oordeel nooit zonder te vatten waarover je oordeelt."
Aan hen die nu zeggen of denken: "Welke vermaledijde, die het woord pipo gebruikt in een zin verstaat de betekenis van het woord raaskalken" zeg ik: "Dat is een goeie vraag en ik verzeker u, ze zijn zeldzaam..."

Ik zeg nu adieu aan de lezers van deze volstrekt abstrakte, doch niet nutteloze post over de waarden en verrijkingen in het leven.

Het ga je goed...

Gepost door: een levensgenieter pur sang | 07-07-06

zo moeilijk was het niet te vinden hoor levensgenieter maar maar maar...iets te snel gepost he man, enkele typfuotne ontsieren uw berichtje enerzijds. Het woord raaskalken anderzijds geeft uw tekst inhoudelijk wel een andere dimensie.

Gepost door: Stefan | 08-07-06

De commentaren zijn gesloten.