10-06-06

~ Zomerjurkje ~

 

Een aanhoudend zuchten overmant je. Zoveel indrukken in zo’n korte tijdspanne volstaan om je zo’n beetje van je sokken te blazen. Terrasjesweer. Wat een burgerlijk woord voor zo’n bevrijdend en hartstochtelijk fenomeen.

 

We schrijven de vroege avond. Een verkwikkend briesje streelt je schouders en de zon smeult nog na van een hete dag. Je draagt een licht zomerjurkje waarin je wel onophoudelijk zou willen rondtollen, je ogen gesloten, je armen wijd gespreid. Je zit op een houten klapstoeltje aan een houten tafeltje. Je marsman kijkt je liefdevol grijnzend in de ogen terwijl je af en toe nipt aan een ijsdrankje met limoentjes waarvan de naam je steevast ontglipt.

 

Oude en nieuwe bekenden naderen en slaan even een praatje om daarna weer te verdwijnen in hun mysterieuze levens. Je laat het allemaal graag over je komen: de warmte, de woorden, de op til zijnde omwentelingen in je bestaan. Zou het kunnen dat je bloost? Is het mogelijk dat je heel even een schaars moment van vreemd geluk beleeft?

 

Je nestelt je nog even onder het dunne laken en mijmert verder, je gedachten nog steeds rustend op die genoegzame avond. Je twijfelt. Is het mogelijk dat je nog een vervolg aan dat terrasje breide? Je hart gaat sneller kloppen. Het was iets met geesten en een bolletje op een pols. De hond hijgde en jij lachte. Je probeert je de figuranten voor de geest te halen. En weer die zucht. Het was iets met een gedicht…

 

Suizend,

 

je Cé.

09:53 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.