04-06-06

~ Foutloze eenheid ~

 

Misschien gaat morgen alles beter… opperde ik gisteren. Zo lang heb ik zelfs niet moeten wachten. Toen m’n marsman en ik onszelven opgaven om vier uren op Vlas Vegas, zijnde een alternatief festivalletje, de bonnenstand te beheren, wisten wij niet waaraan we begonnen. Wij stortten ons met volle overgave op dit eervolle werk en onze eerste verlegen glimlachjes werden ruimschoots vergoed. Meer nog, naarmate de avond vorderde, ontpopten de kleine lachjes tot een heus breedsmoel- en schatergelach. De schoonheid van dit alles was onbeschrijfelijk ~ zoals zovele zaken zal een attente lezer onderwijl al opgemerkt hebben.

 

De prachtige menselijke exemplaren die gisteren de revue passeerden, waren niet alleen vervuld van een goddelijke schoonheid, zij waren ook voorzien van een bovengemiddelde portie vriendelijkheid. Zo was er een Italiaans uitziende jongeman die z’n lichtkrullende haardos in ’n dot had gehesen. Terwijl dit bij zowat elke man volledig zou misstaan, gaf het deze een geraffineerde aantrekkelijkheid. Zo ook de jongen volledig in zwart gehuld die me met fonkelende oogjes aansprak in zowat zes talen. Hij wilde indruk maken en slaagde daar dan ook ruimschoots in. Toen ik hem na middernacht in de op drum&bass bewegende schare ging zoeken, bleek hij onvindbaar.

 

De allermooiste echter, was een slanke mannelijke donkerharige die een zweem van vrouwelijkheid over zich had. Zijn lippen versmolten als van Bovenaf geregisseerd tot een volmaakte glimlach. Zijn handen bewogen met een aan perfectie grenzende elegantie. Dit personage leek een geëvolueerde mens:waar man en vrouw tot een foutloze eenheid samengevoegd werden.

 

Misschien is het niet wenselijk hier nog aan toe te voegen dat ik na onze shift bij het drinken van anderhalve unit alcohol reeds wankelde op m’n toch al onstabiele lichaam. De vraag rijst waarom ik dat goedje toch zo slecht verdraag. En waarom ik in deze licht beschonken toestand een vriend van me op geheel onsubtiele wijze een mobiele liefdesverklaring toezond. Drank vergroot mijn hartstochtelijkheid en verkleint mijn toch al geringe realiteitszin.

 

En m’n marsman maar schateren om niets…

 

Nagenietend,

 

Je Cé.

07:53 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.