31-05-06

~ Dromerige draden ~

 

De emotionele dagen houden aan… Het naderende einde zal er voor veel tussen zitten, of zou de aanhoudende regen die hemelse melancholie meebrengen? Tranen springen in mijn ogen, om kleine zaken, om dagelijkse handelingen en mensen.

 

Echter, het vreemde is dat ik mijn meest recente liefdeszuchten niet om mijn dichtste vrienden slaak, maar om nieuwverworven maatjes die ik eigenlijk helemaal niet zo goed ken. Het afscheid komt te vroeg, alsof we nog zovele avonturen te beleven hadden die er niet gekomen zijn.

 

Zij die de laatste maanden immer ~ verplicht ~ aan mijn zij vertoefden tijdens Nederlandse en Engelse lessen bijvoorbeeld. Zij die mijn gezucht en eeuwige gebrabbel zomaar aanhoorden zonder ook maar één dag hoofdpijn te veinzen. Zij die zo grootmoedig hun medelijden probeerden te verbergen wanneer ik weerom een vergeefse liefde ophemelde.

 

Eerst was er M., de jongen die ik enkel kende uit wilde verhalen van anderen en een kleine uitbarsting toen ik hem confronteerde met z’n geografische frustraties. Een beetje afwachten dus, zo in dat hoekje achteraan. Wat een interessant persoontje bleek hij te zijn… Handen die een onleesbaar gekrabbel voortbrengen dat men bij anderen “geschrift” zou noemen. Diezelfde handen die meermaals op mijn schouder lagen, zomaar omdat aanraken leuk is. Vaak om me te troosten. Of om me eens grijnzend dieper in m’n zelfverworven ellende te duwen. Die lieve M., het eerste mannelijke individu dat niet schrok bij de ontdekking dat seks tot m’n dagelijkse woordenschat behoorde.

 

Mijn allerlaatste lessen mag ik echter naast S. doorbrengen. Deze creatie der natuur is ongetwijfeld één der liefste mensen die ooit mijn gehavende pad kruisten. Hij straalt rust uit in woelige dagen, zekerheid in warrige momenten. Klein en tenger. En toch… zijn hemelse lichaam is als uit marmer gehouwen door grootmeester Rodin himself. Vol liefde gemaakt en tot in de kleinste details afgewerkt…

 

En zo zou mijn brein verder spinnen aan dromerige draden uit het leven. Kleine mirakeltjes die al te vaak vergeten worden. Ik bemin ze zo, die liefde van elke dag…

 

Vertederd,

 

je Cé.

16:11 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-05-06

~ Naakte schouders ~

 

Het zijn rommelige dagen, die laatste uit m’n middelbare schoolcarrière. Feiten stormen op me af, sneller en groter dan ik ooit verwacht had. Straks sta ik daar, met die ene letter A op het papiertje dat me de toegang tot de vrijheid verschaft. Een vleug nostalgie overviel me zowaar toen ik deze middag rondkeek in onze schoolkelder. Tientallen retoricastudenten krioelden er als kleine diertjes door elkaar terwijl ze lieve en lollige berichtjes achterlieten in de jaarboeken van hun vrienden en klasgenoten.

 

Hoewel ik al jaren smacht naar een andere omgeving, kon ook ik niet om het merkwaardige gevoel heen, die angst om afscheid te nemen. Misschien wil ik hen niet enkel een plaatsje in m’n verleden geven, maar ook in mijn toekomst…?

 

“Volgend jaar maken we samen een ritje op je brommer. Ik koop een helm! Beloofd!”

 

“Brokeback Mountain forever… en volgend jaar op mijn kot… met jou?”

 

“De Chocoladebar roept ons…”

 

Zovele individuen die ik beter had willen leren kennen… De immer zwartgeklede bijvoorbeeld, die me in de drie jaar dat we elkaar kennen meerdere warme momenten bezorgde. Of de zestienjarige die eruitziet alsof hij de hele wereld reeds bezocht. De knappe gekkerd van wie ik sterk vermoed dat hij een verborgen roze kantje heeft…

 

Herinneringen vliegen aan een sneltempo voorbij… Ik kan een glimlach niet onderdrukken…

 

Marsmannen en mooie jongens, naakte schouders en de verboden kus, geheime liefdes… zovele geheime liefdes… 

 

En de lasagne, die smaakte zo heerlijk deze middag…

 

Peinzend,

 

je Cé.

18:12 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

29-05-06

~ Tu veux voir ma chatte? ~

 

« Un homme, il ne peut pas comprendre ça, les mouvements de la nature. » dixit Lila, het hoofdpersonage uit de film “Lila dit ça” die ik gisteren vol genoegen bekeken heb. De film opent met een magistrale vraag: “Tu veux voir ma chatte?” Lila provoceert en vertedert tegelijk. Bloedmooi als ze is met haar hemelsblonde lokken en haar melkwitte huid, worden alle jongens in haar buurt verliefd op haar. Maar zij koos hém uit, Chimo, de negentienjarige Marokkaan met “een huid als olijfolie”.

 

Onze hypocriete samenleving zou haar wel eens een sletje durven noemen, die Lila die moeiteloos woorden als pijpen, likken, porno en lul doorheen haar pikante gesprekken weeft. Toch blijft ze stijlvol en immer onbereikbaar voor al wie minder dan eerbare doelen voor ogen heeft.

 

Chimo. Hij zwijgt en luistert vol ongeloof. Hij wil schrijver worden en zij geeft hem hopen stof tot nadenken, handenvol romantische taferelen die haarscherp op zijn netvlies gebrand zullen blijven. Zoals toen Lila en hij samen op een motorfietsje zaten en door een verlaten industrieterrein scheurden. Zij met haar naakte billen bijna op zijn schoot, glimlachend en genietend… Ze merkte zijn opwinding en stak haar hand in zijn broek om hem op de meest poëtische wijze van zijn lijden te verlossen. Pure lyriek. Liefde op de meest directe wijze. Zou hun wereld dit zomaar kunnen verdragen?

 

Ik hoop dat er meer Lila’s zullen volgen… Meer mensen die durven beleven en zeggen waar het op staat. Waarom stiekem en alleen van achter je beeldscherm naar naakte vrouwen en mannen kijken? Wie durft nog naar iemand toestappen en zeggen: hé wat ben je mooi… ?

18:00 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-05-06

~ Stukje krantenpapier ~

 
Sinds kort heb ik er een spannende bezigheid bij. De plaatselijke videotheek bezoeken. Daar werkt immers een schat van een mannelijk individu. Op een verpletterende zaterdagavond, waarop ik m'n vermoeide gezicht rood aangezwollen in behuilde staat achterliet en ging slapen, merkte ik dat één DVD nog binnengebracht diende te worden. Ik sprong op m'n tweewieler en sprintte richting videotheek zo'n halve minuut voor sluitingstijd. Ik was niet om aan te zien. Hij glimlachte zo lief naar me, dat ik niets kon dan hem een volle glimlach terug te schenken. Thuisgekomen scheurde ik een flard van een Dylan Thomas-gedicht uit m'n favoriete krant en krabbelde er een paar vertederde woorden op.
 
Elke week betreed ik gewapend met dat briefje bovengenoemd domein, maar wanneer hij m'n DVD aanneemt en me zo'n heerlijk paar opkrullende mondhoeken schenkt, kan ik niet anders dan verstijven van angst en braafjes afdruipen, het stukje krantenpapier nog brandend in mijn jaszak...
 
De jongen in kwestie is geen knapperd, waarschijnlijk is hij ook niet overdreven poëtisch of slim, maar die glimlach, die doet 't 'm telkens opnieuw.
 
Je hoort het wel wanneer hij het kleinood eindelijk ontvangen zal hebben...
 
je Cé.
 
Een niet onbelangrijke post scriptum: vandaag gaat de Belgian Lesbian & Gay Pride door in Brussel. Geestelijk ben ik daar meer dan aanwezig, ook al vertoeft mijn lichaam hier, in mijn huisje.
 
{www.blgp.be}

16:47 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

~ Ondraaglijke lichtheid ~

 
Woorden weigeren zich te ordenen zoals ik dat graag zou willen... Flarden van zinnen beheersen mijn gedachten. Duizend en één onderwerpen zou ik kunnen aansnijden: mijn psychologische kwaal die flirten heet, het feit dat ik vorige nacht voor het eerst in zeventien jaren en acht maanden in beschonken toestand verkeerde, de jongen van wie ik de mondhoek kuste, de verscheidene leerkrachten op mijn school voor wie ik diepe liefde voel, de slaande ruzie die ik net had met een vriend of gewoonweg de schoonheid van de lekker rollende "r".
 
Vermoeidheid speelt me meer dan ooit parten. Mijn geest die gewoonlijk op scherp staat, laat het nu faliekant afweten. De letters die anders uit mijn hart door mijn handen vloeien op het toetsenbord, zitten nu muurvast. Misschien ga ik even huilen, zomaar, omdat het leven niet alijd vrolijk is. Het leven, dat voor mij een compleet raadsel lijkt te zijn. Nachtelijke overpeinzingen als deze hoesten zware woorden op, die ik beter binnensmonds houd. 
 
Het bestaan, bijwijlen zo ondraaglijk licht...
 
Mijmerend,
 
je Cé.
 
 

00:47 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

26-05-06

~ Un sourire, n'est-ce pas? ~

 

Pensionnaires

 

L’une avait quinze ans, l’autre en avait seize;

Toutes deux dormaient dans la même chambre.

C’était par un soir très lourd de septembre:

Frêles, des yeux bleus, de rougeurs de fraise.

 

Chacune a quitté, pour se mettre à l’aise,

La fine chemise au frais parfum d’ambre.

La plus jeune étend les bras, et se cambre,

Et sa soeur, les mains sur ses seins, la baise,

 

Puis tombe à genoux, puis devient farouche

Et tumultueuse et folle, et sa bouche

Plonge sous l’or blond, dans les ombres grises;

 

Et l’enfant, pendant ce temps-là, recense

Sur des doigts mignons des valses promises,

Et, rose, sourit avec innocence.

Kostschoolmeisjes

 

Op kostschool deelden ze, vijftien en zestien jaar,

Dezelfde kamer en, meer nog, dezelfde sponde.

Het was op een septemberavond, loom en zwaar:

Ze waren slank, blauwogig en met kersrode monden.

 

Ze hadden zich, omdat ze ’t ongedwongen vonden,

Ontdaan van hun naar amber geurend nachthemd, maar

Nu welft de jongste zich en toont zich onomwonden;

Haar zuster, die haar beide borsten streelt, kust haar,

 

Laat zich dan op haar knieën neer en wordt echt wild;

Ze buigt haar mond onstuimig, van verstand beroofd,

Naar ’t blonde goud en dieper naar de donkere plooi;

 

De jongste, turend naar haar ranke vingers, telt

Intussen al de walsen die haar zijn beloofd

En glimlacht argeloos, maar aan een blos ten prooi.

 

(Paul Verlaine)

13:03 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-05-06

~ Esthetisch wonder ~

 

Feestjes. Ik hou er wel van. Alleen, zij schijnen niet altijd van mij te houden. Mensen uit hetzelfde bouwjaar als ikzelf hebben dit jaar wel de ideale reden om er eentje te geven: hun dag der volwassenheid. Zodoende volgen die “verjaardagsfuiven” elkaar in sneltempo op. Vaak wordt nog iets toegevoegd aan de geijkte formule: verkleden! Zo heb ik al ’n black&white, een junglestyle en gisteren een superhelden-opdracht gekregen. Dit maakt het rondkijken voor mij al enigszins makkelijker…

 

Een dampend zaaltje, gevuld met schreeuwerige muziek en dito creaturen die men overdag als mensen zou bestempelen. Ik vind dat fantastisch. Met wat geluk geef ook ik me over aan de beat, aan de melodie, aan de massa die even het hoofd afsluit en het lichaam vrij spel geeft. Slechts zelden overkomt dit me. Welgeteld drie keer in alle keren dat ik reeds zo’n feestje bijwoonde.

 

Veel liever doe ik plaatsen aan waar dansen vrijblijvend is en praten de regel. Cafés, zetels van vrienden in de late en vroege uurtjes en ’s zomers rock-en andere festivals.

 

Lees dit niet verkeerd, ik ben allerminst een muurbloempje. Ik kan wel genieten van zulke momenten. Enkel op een andere manier. Zo vond ik het gisteren het leukst toen een goede vriendin en ik een hele poos na middernacht in de gietende regen de weg naar de kerk zochten, alwaar haar vader ons kwam halen uit dat hol van Pluto.

 

“Ik vind vrouwen mooi om naar te kijken. Ik kan dit enkel tegen jou zeggen, anderen zouden me maar raar aankijken. Dat kan toch, zelfs als hetero?”

 

Ik moest glimlachen en beaamde wat ze zei.

 

“Een vrouw is zo esthetisch. Neem nu een kont. Die van jongens zijn vierkant en vaak totaal vormeloos. “ Ik dacht even terug aan het heerlijke achterwerk van een goede vriendin van me. “Haar achterste is zo mooi rond en gevuld, zoals het hoort.”

 

“Neem nu borsten. Da’s toch zalig voor een jongen om daarnaar te kijken en eraan te komen.”

 

Weer stemde ik helemaal in met wat ze zei. ~ Echter, mogen enkel jongens kijken en aanraken? ~

 

“Een vrouw is een esthetisch wonder.”

 

Je Cé.

11:01 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

23-05-06

~ Doelloos glimlachen ~

 
Het is allemaal nog een beetje zoeken. Misschien heb ik vandaag niets noemenswaardigs te melden. Zou het kunnen dat ik zomaar schrijf? Is het mogelijk dat ik ergens de hoop koester dat een sterveling deze letters, deze zorgvuldig samengerijgde woorden graag leest?
 
Onzekerheid is een sluimerend kwaad. Ook zij die reeds genoeg zekerheid vonden een virtueel logboek op te stellen, worden erdoor gekweld.
 
Dagen als deze, waarop het hemelse water met bakken de aarde overspoelt, voelen doorgaans nogal dubieus aan. Alles lijkt grijs. Mensen zijn nukkig. Kapsels verwoest en kleren plakkerig schurend om vochtige lijven. Fietsers vloeken en secretaresses zuchten wanneer ze een blik naar buiten werpen.
 
En toch... Omstandigheden ~ wat men sportdag zou noemen ~ bezorgden me vandaag een heerlijke dag in de regen. Het water klettert ritmisch op je natte haren. Je speciaal voor deze dag uitgekozen (lees: marginale) kleren vormen een slurpend omhulsel rondom je lichaam. Je blauwe kousen soppen in je groene schoenen. Schoenen die naarmate de dag vordert bruiner en bruiner worden. Je kan niets dan glimlachen. Doelloos glimlachen. Indien iemand me zou vragen geluk te definiëren, zou ik overwegen dit te antwoorden. Doelloos glimlachen.
 
Je verborgen angsten overwinnen. Een achteloze klasgenoot omhelzen omdat een fysicatest uitgesteld wordt. Je longen uit je lijf schreeuwen om de jongen aan te moedigen die jou morgen misschien weer zal afsnauwen.
 
Dagen als deze laten het beste uit jezelf opborrelen. We moedigen elkaar aan, we helpen en dollen, we schateren en huilen tegelijk. Er is zelfs ruimte voor omhelzingen en lieve woordjes, voor steun en prikkelende suggesties.
 
Ik hou er zo van als mensen zichzelf tonen zoals ze zijn.
 
Hij kijkt bewonderend naar haar.
Zij wrijft haast onmerkbaar over zijn schouder.
 
je Cé.

17:48 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-05-06

~ Statement ~

 
Lieve F.,
 
dankje voor gisteren. Je hebt mijn weekend de climax bezorgd die ik gedroomd had. Toeval noemde ik even Lot omdat jij en ik een klein halfuurtje tête-à-tête spoorden tussen twee Vlaamse wereldsteden. Je ogen blinken en weerspiegelen de woelige wateren binnenin je. Je kan zo heerlijk lief kijken, die meisjesblik die jongens als jij zoveel charmes bezorgt. Je gewoonweg mogen aanschouwen, de hele avond lang, was al genoeg geweest.
 
Na het spel schonk de bar ons echter nog een hemels halfuurtje.
 
De manier waarop je spreekt, met die lichte Antwerpse tongval en de "s" die je zo nadrukkelijk uitspreekt, bijna als een statement: ik hou van jongens. Hoe je vertelt over je gevoelens en je leven, over je ervaringen en je liefdes. Even vroeg ik me af waarom ik toch een meisje was...
 
Wat ben je mooi...
 
je Cé.

18:39 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-05-06

~ Pourquoi besoin d'amour? ~

 

This is my toyota

 

Onze dromen zijn voertuigen van een bedoeling

verborgen onder onze huid en in ons bloed

dat klopt en dondert in slapen & hartkamer

maar ruisend als golven op strand uitloopt

in onze vingertoppen die elkaar betasten.

 

Aan je lichaam zie ik dan aarzelend de nacht

zoete holten vullen met schaduwen.

Langs je borsten glijdt het witste licht, trilt

in je tepels na voor mijn naderende handen.

 

Eenmaal weer tot rust gekomen, eeuwen later

in onze bezwete lijven weergekeerd en stil

voelen wij dat onze dromen voertuigen zijn

die, eenmaal ter bestemming gekomen

 

verlaten worden.

 

Jotie T'Hooft

13:58 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-05-06

~ Hartverscheurende keuze ~

 
En nu zit ze hier, aan dat beeldscherm, de eerste woorden voor een allereerste "weblog" te bedenken. Wat moet ik schrijven? Waar moet ik beginnen? Zullen de kleuren kloppen, zal het er mooi uitzien? Zullen mensen dit überhaupt lezen? Of doe ik dit enkel voor m'n eigen genoegen?
 
Toen werd me nog geboden een categorie aan te duiden. Nog zo'n hartverscheurende keuze...
 
Poëzie?
Filosofie?
Nee dat zou overmoed zijn, daar ik van beide slechts de bovenste laag proefde.
 
Liefde dan?
Te doorsnee, te poly-interpreteerbaar.
 
En toen viel m'n oog op "Homo's en lesbiennes". En dat is het geworden. Je vraagt je af waarom? Het is goed je sommige zaken af te vragen :-)
 
Daarmee wil ik aanduiden dat mijn voorliefde voor het begrip Liefde zich uitstrekt over alle horizonten en alle culturen, alle eeuwen en alle geslachten.
 
Misschien lees je gauw nog iets over me.
 
Hartstochtelijk,
je Cé.

11:28 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |