31-05-06

~ Dromerige draden ~

 

De emotionele dagen houden aan… Het naderende einde zal er voor veel tussen zitten, of zou de aanhoudende regen die hemelse melancholie meebrengen? Tranen springen in mijn ogen, om kleine zaken, om dagelijkse handelingen en mensen.

 

Echter, het vreemde is dat ik mijn meest recente liefdeszuchten niet om mijn dichtste vrienden slaak, maar om nieuwverworven maatjes die ik eigenlijk helemaal niet zo goed ken. Het afscheid komt te vroeg, alsof we nog zovele avonturen te beleven hadden die er niet gekomen zijn.

 

Zij die de laatste maanden immer ~ verplicht ~ aan mijn zij vertoefden tijdens Nederlandse en Engelse lessen bijvoorbeeld. Zij die mijn gezucht en eeuwige gebrabbel zomaar aanhoorden zonder ook maar één dag hoofdpijn te veinzen. Zij die zo grootmoedig hun medelijden probeerden te verbergen wanneer ik weerom een vergeefse liefde ophemelde.

 

Eerst was er M., de jongen die ik enkel kende uit wilde verhalen van anderen en een kleine uitbarsting toen ik hem confronteerde met z’n geografische frustraties. Een beetje afwachten dus, zo in dat hoekje achteraan. Wat een interessant persoontje bleek hij te zijn… Handen die een onleesbaar gekrabbel voortbrengen dat men bij anderen “geschrift” zou noemen. Diezelfde handen die meermaals op mijn schouder lagen, zomaar omdat aanraken leuk is. Vaak om me te troosten. Of om me eens grijnzend dieper in m’n zelfverworven ellende te duwen. Die lieve M., het eerste mannelijke individu dat niet schrok bij de ontdekking dat seks tot m’n dagelijkse woordenschat behoorde.

 

Mijn allerlaatste lessen mag ik echter naast S. doorbrengen. Deze creatie der natuur is ongetwijfeld één der liefste mensen die ooit mijn gehavende pad kruisten. Hij straalt rust uit in woelige dagen, zekerheid in warrige momenten. Klein en tenger. En toch… zijn hemelse lichaam is als uit marmer gehouwen door grootmeester Rodin himself. Vol liefde gemaakt en tot in de kleinste details afgewerkt…

 

En zo zou mijn brein verder spinnen aan dromerige draden uit het leven. Kleine mirakeltjes die al te vaak vergeten worden. Ik bemin ze zo, die liefde van elke dag…

 

Vertederd,

 

je Cé.

16:11 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.