30-05-06

~ Naakte schouders ~

 

Het zijn rommelige dagen, die laatste uit m’n middelbare schoolcarrière. Feiten stormen op me af, sneller en groter dan ik ooit verwacht had. Straks sta ik daar, met die ene letter A op het papiertje dat me de toegang tot de vrijheid verschaft. Een vleug nostalgie overviel me zowaar toen ik deze middag rondkeek in onze schoolkelder. Tientallen retoricastudenten krioelden er als kleine diertjes door elkaar terwijl ze lieve en lollige berichtjes achterlieten in de jaarboeken van hun vrienden en klasgenoten.

 

Hoewel ik al jaren smacht naar een andere omgeving, kon ook ik niet om het merkwaardige gevoel heen, die angst om afscheid te nemen. Misschien wil ik hen niet enkel een plaatsje in m’n verleden geven, maar ook in mijn toekomst…?

 

“Volgend jaar maken we samen een ritje op je brommer. Ik koop een helm! Beloofd!”

 

“Brokeback Mountain forever… en volgend jaar op mijn kot… met jou?”

 

“De Chocoladebar roept ons…”

 

Zovele individuen die ik beter had willen leren kennen… De immer zwartgeklede bijvoorbeeld, die me in de drie jaar dat we elkaar kennen meerdere warme momenten bezorgde. Of de zestienjarige die eruitziet alsof hij de hele wereld reeds bezocht. De knappe gekkerd van wie ik sterk vermoed dat hij een verborgen roze kantje heeft…

 

Herinneringen vliegen aan een sneltempo voorbij… Ik kan een glimlach niet onderdrukken…

 

Marsmannen en mooie jongens, naakte schouders en de verboden kus, geheime liefdes… zovele geheime liefdes… 

 

En de lasagne, die smaakte zo heerlijk deze middag…

 

Peinzend,

 

je Cé.

18:12 Gepost door La fille C | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

. Jaarboeken, wat fantastisch... Iets om de herinneringen op welk moment dan ook weer naar het heden te halen.
Afscheid nemen is altijd zo dubbel hé.

Gepost door: Twinkeltje | 30-05-06

Identificatieproblemen vs. Aliënatieproblemen << Zovele individuen die ik beter had willen leren kennen… De immer zwartgeklede bijvoorbeeld, die me in de drie jaar dat we elkaar kennen meerdere warme momenten bezorgde. Of de zestienjarige die eruitziet alsof hij de hele wereld reeds bezocht. >>

Wat blijf je vaag... Suggestief.
Iedereen kan zich wel in je tekst herkennen.

En toch...
Ik krijg haast het gevoel alsof ik die mensen in levende lijve ken.

Gepost door: Markus le Lion | 31-05-06

liefste... heerlijk hoe je me verwerkt in je fantastische ESSAY(not!Zie les ned!).Je blijft een speciaal plaatsje in mijn hart hebben , wat raar dat ik je nog maar zo recent ken eigenlijk.Lot zeg ik je , wij moesten elkaar ontmoeten...

Hete kussen uit het zwoele "brokeback mountain "- tentje

Gepost door: de lieve M | 31-05-06

De commentaren zijn gesloten.